គោល​បំណង​នៃ​ការ​បង្ក្រាប និង​ឆន្ទៈ​របស់​ភ្នាក់​ងារ​បង្ក្រាប​

Policemen detain a man during clashes with garment workers in Phnom Penh

[សម្តេច] (The Prince)​ ដែល​មាន​សាធារណជន​ទាំង​មូល​ជា​សត្រូវ​ហើយ​ មិន​ដែល​អាច​ផ្តល់​សេចក្តី​សុខ​ដល់​ខ្លួន​ឯង​បាន​នោះ​ឡើយ​។ កាល​ណា​សម្តេច​កាន់​តែ​សាហាវ​យង់​ឃ្នង​ របប​របស់​សម្តេច​កាន់តែ​​ចុះ​ខ្សោយ​។​

— នីក្កូឡូ ម៉ាគីយ៉ាវែលី្ល​​​ (Niccolo Machiavelli)

គោល​ដៅ​នៃ​ការ​បង្រ្កាប​​បាតុកម្មអហិង្សា​​ដោយ​ហិង្សា​គឺ​ពុំ​មែន​ដើម្បី​សម្លាប់​ឬ​បង្ក​របួស​ស្នាម ​ឱយ​បាតុករ​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់​ផ្លូវ​កាយ​ទេ​ តែ​គឺសម្លាប់​​ផ្លូវ​ចិត្តតស៊ូ​របស់​ពួក​គេ​​។ អ្វី​ដែល​ជន​ផ្តាច់​ការ​ចង់​ឃើញ​និង​ចង់​បាន​គឺ​ការ​គាំទ្រ​ ការ​ឈប់​តវ៉ា​ ការរក្សា​ភាព​​ស្ងាត់​ស្ងៀម​ (សំរាប់​ប្រជាជន​ គឺ​ស្ងាត់​ដោយ​​គ្មាន​សេចក្តី​ស្ងប់​​) និង​ការ​ទទួល​ស្គាល់​​រដ្ឋាភិបាល​ឡើង​វិញ​ ព្រោះ​ពួក​គេដឹង​ថា​ពួក​គេ​​មិន​អាច​កាន់​អំនាច​ដោយ​មាន​ប្រជាជនខ្លួន​​ឯង​ជា​សត្រូវនោះ​ឡើយ​​។ ការ​បង្ក្រាប ​ហេតុ​តែត្រូវ​ធ្វើ​ឡើង​ឱយ​ធ្ងន់ ឱយ​ព្រៃ​ផ្សៃ​ មិន​មែន​ដើម្បី​ជីក​ស្មៅ​ឱយ​ដាច់​ឫស​ទេ​ តែ​គឺ​ដើម្បី​កុំឱយ​​ស្មៅ​ងើប​ឡើង​ស្រុះ​គ្នា​ ចង​ជា​បាច់​ កាច់​លែង​បាក់​ នាំ​ឱយ​ទប់​ទល់​លែង​ជាប់​ ធ្វើ​ឱយ​កងសន្តិ​សុខ​ ប៉ូលីស​និង​​យោធា បោះ​បង់​ភារកិច្ច​ ព្រោះ​បារម្ភ​ពី​អនាគត​របស់​ខ្លួន​ នៅ​ពេលមើល​ឃើញ​ថា​របប​ដឹក​នាំ​ទំនង​មិន​អាច​ទប់​ទល់​​បាន​យូរ​បន្ត​ទៀត​។​ អត្ថន័យ​បង្កប់ក្នុង​ការ​បង្ក្រាប​​​គឺ​ «សម្លាប់​មួយ​គំរាម​មួយ​រយ​» គឺ​ការភ័យ​​ខ្លាច​របស់​ប្រជាជន​គឺ​ជា​សំណើច​ចំអក​ឡក​លើយ​ពី​​ជន​ផ្តាច់​ការ​ ព្រោះ​ប្រជាជន​កាន់​តែ​ខ្លាច ​ឱកាស​ឈ្នះ​កាន់​តែ​ច្រើន​ ពួក​គេ​​កាន់​តែ​សប្បាយ​ចិត្ត។ ការ​គិត​ពីប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន​របស់​​ប្រជាជន​ម្នាក់​ៗ​ មិនសូវ​​គិត​ប្រយោជន៍​រួម​ ការ​មិនអាច​​​រួប​រួម​គ្នា​ជា​ធ្លុង​មួយ​ គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​ជន​ផ្តាច់​ការ​ចង់​បាន​បំផុត​។ បើ​គេ​ពិត​ជា​ចង់​សម្លាប់​អ្នក​ប្រឆាំង​ឱយ​អស់​មែន​ គេ​អាច​ប្រើ​អាវុធ​ធុន​ធ្ងន់​ មួយ​គ្រាប់​ចង់​សម្លាប់​ប៉ុន្មាន​រយ​ក៏​បាន។​ គេ​អាច​ស៊ើប​រក​ជន​សង្ស័យ​និង​​អាច​សម្លាប់​ដោយ​គ្មាន​ការ​កាត់​ទោស​។ បើ​ប្រជាជន​កាន់​អាវុធប្រើ​ហិង្សា​​កាន់​តែ​ប្រសើរ ​ព្រោះ​ពួក​គេ​អាច​សម្លាប់​តែ​ម្តង​ដោយគ្រាន់​តែ​​ចោទ​ប្រកាន់​ថា​ប្រើ​ប្រាស់​អាវុធ​ខុស​ច្បាប់គំរាម​កំហែង​ជីវិត​អ្នក​ដទៃ​ ឬ​និយាយ​ថា​ពួក​គេ​ប្រើ​ហិង្សាលើ​បាតុករ​ដើម្បី​​ការ​ពារ​ខ្លួន​ប៉ុណ្ណោះ។​​ ទោះ​គ្មាន​ទោស​ប្រហារ​ជីវិត​ក៏​ដោយ​ ក៏​ពួក​គេ​មិន​គោរព​ច្បាប់ ​សម្លាប់មិន​ញញើតដៃ​​​​ ​មិន​ចាំ​បាច់​ចាប់​ឃុំនាំ​ឱយតែ​​ចង្អៀត​គុក​​ដែរ​ ព្រោះ​ទោះ​បី​យ៉ាង​ណា​ប្រជាជន​មិន​សូវ​ចោទ​សួរ​ពី​សិទ្ធិស្រប​ច្បាប់​ប្រើ​ហិង្សា​រក្សា​សណ្តាប់​ធ្នាប់​របស់​អាជ្ញាធរ​នោះ​ទេ បើ​ពួក​គេ​ធ្វើ​ទៅ​លើ​កុប​ករ​ហិង្សា​។ ​ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ​ ​ប្រជាជន​គ្មាន​សិទ្ធិ​ស្រប​ច្បាប់ប្រើ​អាវុធរក្សា​ឬ​​​​បំផ្លាញសណ្តាប់​ធ្នាប់​ទេ។ ប្រជាជន​ទំនង​ជា​ពុំ​មាន​​សមាន​ចិត្ត​ចំពោះ​អ្នក​ប្រើ​អាវុធ​ប្រឆាំង​នឹង​រដ្ឋាភិបាល​នោះ​ឡើយ​​ ទោះ​បីមាន​ហេតុ​ផល​ត្រឹម​ត្រូវ​និង​រដ្ឋាភិបាល​គ្មាន​ភាព​ស្រប​ច្បាប់​ក៏​ដោយ​​​។ ប៉ុន្តែ​ បើ​សម្លាប់បាតុករ​​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​បាន​ ជន​ផ្តាច់​ការ​​មិន​ទុក​នោះ​ទេ​​​។ ពួក​គេ​ដឹងយ៉ាង​ច្បាស់​​ថា​ ការ​បង្ក្រាប​ខ្លាំង​​​ពេគ បើ​ភាព​ព្រៃ​ផ្សៃ​នៃការ​​បង្ក្រាប​មិន​អាច​បំភ័យ​ប្រជាជន​បានទេ​ វា​​​នឹង​រិត​តែ​បង្កើន​​កំហឹង​ប្រជាជន​ទៅ​វិញ​ ជា​លទ្ធផល​ធ្វើ​ឱយ​ពួក​គេ​រិតតែ​​តវ៉ា​​ កាន់​តែ​ចូល​រួម​បាតុកម្មប្រឆាំង​បន្ត​ទៀត​​ ក្នុង​ករណី​ដែល​ចលនា​នៅ​តែ​បន្ត ​បន្ទាប់​ពី​មាន​ការ​បង្ក្រាប​។ ម្យ៉ាង​​ ទោះ​បី​ពួក​គេ​ប្រឹង​ប្រែង​សម្លាប់​ក៏​សម្លាប់​មិន​អស់ដែរ​​ ព្រោះ​អ្នក​រង​គ្រោះ​ដោយ​សារ​ការ​ចាប់​ខ្លួន​​​ខុស​បច្ចេកទេស​និង​​អ្នកមាន​​សាច់ញាតិ​ស្លាប់​ដោយ​សារ​ការ​បង្ក្រាប​បាតុកម្ម​ នឹង​គុំ​កួន​​បេ្តជ្ញា​ប្រឆាំង​ដល់ដំណក់​ឈាម​ចុងក្រោយ​ ហើយ​នឹង​ក្លាយ​ជា​កង​ទាប់​អហិង្សា​ស្មគ្រ​ស្លាប់​​​ បើសិន​​វិន័យ​អហិង្សា​នៅ​តែ​ត្រូវ​បាន​រក្សា​ មិនបាន​​បាត់​បង់​។ ដូច្នេះ ​ឱយ​តែ​បំបាក់​ស្មារតី​បាតុករ​បាន​គឺមាន​ន័យ​ថា​​ការ​បង្ក្រាប​បាន​សំរេច​លទ្ធ​ផល​ល្អ​បំផុត​ សម្លាប់​កាន់​តែ​តិច​កាន់​តែ​ល្អ​។ ការ​សម្លាប់​អស់ប្រជាជន​ច្រើន​ ធន​ធានកម្លាំង​ពល​កម្ម​​មនុស្ស​ដែល​ជា​ប្រភព​នៃ​អំនាច​របស់​របប​ដឹក​នាំ​ដែរ​នោះ​ កាន់​តែ​ហោច​, ​ ប្រមូល​ពន្ធ​បាន​កាន់​តែ​តិច,​ រដ្ឋ​ក្រ​នាំ​ឱយ​អំពើ​ពុក​រលួយ​កាន់​តែ​ស៊ី​ជ្រៅ​​, រដ្ឋ​កាន់​តែ​ខ្សោយ។ លទ្ធផល​អាក្រក់​ជាង​នេះ​​ទៀត​នោះ​គឺ​​ ​យោធា​ក៏​មិន​អាច​នៅ​ស្មគ្រស្មោះ​​នឹង​របប​​ដឹក​នាំ​​បន្ត​ទៅ​ទៀត​ដែរ​​​ ប្រសិន​បើ​មាន​សមាជិក​​​ក្រុម​គ្រួសារ​ ញាតិ​សន្តាន​ មិត្រ​ភក្តិ​របស់​ពួក​គេ​​ស្លាប់​ដោយ​សារ​ការ​បង្ក្រាបនោះ​​។

បើ​ភ្នាក់​ងារ​បង្ក្រាប​​មិន​សម្លាប់​ ប៉ុន្តែ​គ្រាន់​តែ​ចាប់​ដាក់​គុក​ធ្វើ​ទារុណ​កម្ម​វិញ​នោះ​ ក៏បាតុករ​មាន​តែ​​តាំង​ស្មារតី​ឱយ​រឹង​មាំ​​ ព្រោះ​សូម្បី​តែ​ពួក​គេ​​ប្រមូល​គ្នា​ស្មគ្រ​ចិត្ត​ឱយអាជ្ញាធរ​​ប៉ូលីស​​ចាប់ទាំង​អស់​គ្នា​​ក៏​គ្មាន​គុក​មាន​ទំហំ​ធំ​​គ្រប់​គ្រាន់​សំរាប់​ច្រក​ប្រជាជនដ៏​ច្រើន​នោះ​ដែរ​។ បាតុករ​កាន់​តែ​ខ្លាច​ អ្នក​បង្ក្រាប​កាន់​តែ​ព្រហើន​ តែបើ​​ពួក​គេ​ក្លាហាន​វិញ អ្នក​​បង្ក្រាប​នឹង​ខ្លាច​ពួក​គេ​វិញ​។ ​គុក​ធ្វើ​ឡើង​សំរាប់​ដាក់​ឧក្រិដ្ឋ​ជន អ្នក​​ទោស​ ជន​សង្ស័យ​ ​មិន​មែន​សំរាប់ដាក់​​ប្រជាជនស៊ីវិល​ទេ​ ដូច្នេះ​រដ្ឋក៏​ទំនង​ជា​​គ្មាន​គុក​ទំហំ​ធំ​ល្មម​​ទៅផ្ទុកបាតុករ​ទាំង​អស់​នោះ​ដែរ​ អាចច្រក​បាន​តែ​​​ត្រឹម​តែ​មួយ​ចំនួន​តូច​ប៉ុណ្ណោះ​។ ទោះរដ្ឋ​​មានគុក​ធំ​​ក៏​ដោយ​ កង​កម្លាំង​សន្តិ​សុខ​ក៏​គ្មាន​ចំនួន​ច្រើន​អនេក​​អាច​ទៅ​ចាប់​ប្រជាជន​​មក​​ដាក់​គុក​ទាំង​អស់គ្នា​​ដែរ ទោះ​ចាប់​បាន​ក៏​បាន​ដោយ​ពិបាក​​​។ ​​​បើមាន​​អ្នក​ត្រូវ​បាន​ចាប់​ខ្លួន​មកនោះ​​ជា​សមាជិក​​​គ្រួសារ ​ញាតិ​សន្តាន​ មិត្រ​ភក្តិ​ អ្នក​ជិត​ខាង​ អ្នក​ស្គាល់​គ្នា​ របស់ភ្នាក់​ងារ​បង្ក្រាប​ទាំង​នោះ ពួក​គេ​ត្រូវតែ​បង្ខំ​ចិត្ត​មិន​អនុវត្ត​តាម​បទបញ្ជា​​​ ព្រោះ​ពួក​គេ​​មិន​អាច​ដាច់​ចិត្តចាប់​មនុស្ស​ដែល​ជាប់​មាន​ទំនាក់​ទំនង​គ្នា​ទាំង​នោះ​ដាក់​គុក ឬ​បណ្តោយ​ពួក​គេ​ឱយ​​រស់​នៅ​ត្រដាប​ត្រដួស​ក្នុង​គុកនោះឡើយ​​។​ ទោះបី​​មេ​​ពួកគេ​​បង្ខំ​ឱយ​សម្លាប់​ ក៏​កំរ​មាន​មនុស្ស​ណា​អាច​សម្លាប់ឬ​ធ្វើ​ទារុណ​កម្ម​មនុស្សដែល​​ជិត​ស្និទ្ធ​នឹង​ខ្លួន​ណាស់​ ភ្នាក់​ងារ​ទាំង​នោះ​​ក៏​មិន​មែន​ជា​ករណី​លើក​លែង​​ដែរ​។ អ្នក​ដែល​ដាច់​ចិត្តធ្វើ​បាន​ លុះ​ណា​​ការ​តាំង​ចិត្ត​ខ្ពស់​ឬ​អមនុស្ស​ធម៌​បំផុត​។​

ក្នុង​របប​ដឹក​នាំបែប​​ផ្តាច់​ការ ទោះ​បី​​កង​កម្លាំង​សន្តិ​សុខ​និង​​យោធា​គឺ​ជា​ប្រភេទ​មនុស្ស​ដែល​គេ​បណ្តុះ​បណ្តាលទុក​គ្រាន់​​បង្រ្កាប​ប្រើ​ហិង្សា​លើ​មនុស្ស​មួយ​ក្រុម​ទៀត​ក៏​ដោយ​ ​​​វា​មិន​អាច​ទៅ​រួច​ឡើយ​ដែលថា​ ​មនុស្សមួយ​​ក្រុម​អាច​រស់​នៅ​ដាច់​ពី​ប្រជាជន​ទួទៅ​​ទាំង​មូលបាន​​។ ​ គុក​ដែល​ពោរពេញ​ដោយ​​បាតុករ​ច្រើន​ហៀរ​ពេគ​​ធ្វើ​ឱយ​​ពិបាក​គ្រប់​គ្រង​ ​ចំណាយ​ធន​ធាន​​ទំនុក​បំរុងច្រើន​ បង្កើត​បាន​ជា​សម្លេង​​ឡូឡាខ្លាំង​​ គ្រាន់​តែ​នាំ​ពួក​គេ​នាំ​គ្នាស្រែក​​ឬ​ធ្វើ​បាតុកម្ម​អត់​អាហារ​ទាំង​អស់​គ្នា​នោះ​ ក៏​ឈឺ​ក្បាល​វិល​មុខ​ឆ្មាំ​គុក​ដែរ​។ រដ្ឋ​មួយ​ដែល​ចាប់​ប្រជាជន​ច្រើន​ដាក់គុក​​ ​​កម្លាំង​ពលកម្ម​ក៏​​ច្រើន​ដែល​ត្រូវ​បាត់​បង់​ពី​ទី​ផ្សារ​ បាត់​បង់​ពន្ធ​អាករ​​ចូល​រដ្ឋ​ ប្រជាជន​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ឯទៀត​មិន​អាច​នៅ​សុខ​ដែរ​ ព្រោះ​ពួក​គេក៏​អាច​មាន​សមាជិក​​គ្រួសារ​ ញាតិ​សន្តាន ​មិត្រ​ភក្តិ​ជាប់​ឃុំ​ដែ​រ។ បើ​អ្នក​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ទាំង​អស់​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​បាតុកម្ម​អហិង្សា ឬ​កូដ​កម្ម​ឈប់​ធ្វើ​ការ​​ទៀត កង​កម្លាំង​ទាំង​នោះ​ពិត​ជា​ពិបាក​ទប់​ទល់​ណាស់​​។ បើ​ចាប់​ឃុំ​បាតុករ​ថ្មី​ទៀត​ គ្មាន​​កន្លែងសល់​សំរាប់​ដាក់​ទេ​។  បើ​ប្រើ​ឡាន​ទឹក​ ឬ​ឧស្ម័ន​បង្ហូរ​​ទឹក​ភ្នែក​ ហើយ​ពួក​គេ​នៅ​តែ​ធ្វើ​បាតុកម្មទាម​ទារ​ឱយ​ដោះ​លែង​ទៀត ក៏​មិន​ប្រាកដ​ថា​អាច​បញ្ឈប់​បាតុកម្មបាន​​ដែរ​។ ​​លោក​ស្រី​​ ឆេណូវេថ បាន​អះ​អាង​ថា​ «ទោះ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​ណា​ក៏​ដោយ​ គ្មាន​អ្នក​មាន​ស្វាមី​ភក្តិនឹង​​របប​ណា​មួយអាច​រស់​នៅ​ដាច់​តែ​ឯង​ពី​ប្រជាជន​ខ្លួន​ឯង​ទាំង​មូលបាន​​ឡើយ​។»

យោធា​របស់​ជន​ផ្តាច់​ការ​ខ្លាំង​តែកាយ​និង​អាវុធប៉ុណ្ណោះ​ ប៉ុន្តែ​ពួក​គេ​ខ្លះ​គ្មាន​ឆន្ទៈ​​បំរើរបប​ដឹក​នាំ​ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត​នោះ​ទេ​​។ ក្នុង​របប​ផ្តាច់​ការ ​ទាហាន​យោធា​ ​កង​សន្តិ​សុខ​ ប៉ូលីស​ ក៏​ពុំ​ខុស​ពី​ប្រជាជន​ទួទៅ​ដែរ​ គឺ​រង​គ្រោះ​ពី​អំពើ​ពុក​រលួយ ខ្សែ​ស្រលាយបក្ស​ពួក​​និយម​របស់​មេ​ដឹក​នាំធំ​ៗ​ដូច​តែ​គ្នាទេ​​។​ ការ​ប្រកាន់​បក្ស​ពួក​និយម​ អ្នក​ធំ​ស៊ី​​អ្នក​តូច​ អ្នក​តូច​ស៊ី​អ្នក​តូច​បន្ត​គ្នា​​ ហើយ​នៅចួន​កាល​​ អ្នក​ធំ​​មាន​ក្រពះ​​​យក្ស ​ ស៊ីទាំង​អស់តែ​ម្តងក៏​មាន​​​ ធ្វើ​ឱយ​ពួក​គេ​មិន​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​ថ្នាក់​លើរបស់​ខ្លួន ពួក​គេ​​​ធ្វើ​តាម​តែ​ទង្វើ​ តែ​ក្នុង​ចិត្ត​ខឹង​ស្អប់​ពេគ​ក្រៃ​។ ថ្នាក់​លើ​នោះ​ហើយ​ដែល​​តែង​តែ​គាប​សង្កត់​ កិន​យក​ប្រយោជន៍​ លួច​ឬកាត់​ប្រាក់​ខែ​ពួក​គេ​ មិន​ខ្វាយ​ខ្វល់​ពី​សុខ​ទុក្ខ​ជីវភាព​រស់នៅ​​​របស់​​ពួក​គេ​ ប្លន់​ដី​ពួក​គេ​ ពេល​សង្គ្រាម​នឹក​ដល់​ពួក​គេ​ ក្រោយ​សង្គ្រាម​ ពិការ​ផង​ អស់​ទ្រព្យ​ផង​ ត្រូវ​គេ​បំបរ​បង់បំភ្លេច​​ចោល​​លែង​នឹក​នាយ៉ាង​កំសត់​​។​ ក​ម្លាំង​យោធា​​អាច​យក​ជីវិត​ប្រជាជន​ស៊ីវិល​​ដោយ​ងាយ​ស្រួល​ក៏​ពិត​មែន​ ប៉ុន្តែ​​​សូម្បី​តែ​ពួក​គេ​​ក៏​ទទួល​រង​ការ​ខូច​ខាត​​ដែរ គ្រាន់​តែ​តិច​ឬ​ច្រើន​ ដោយ​ផ្ទាល់​ឬ​ប្រយោល​ប៉ុណ្ណោះ​ ព្រោះ​ពួក​គេ​ស៊ី​ប្រាក់​ខែ​ប្រជាជន​និង​រស់​នៅ​ជា​មួយ​ប្រជាជន​ មិន​មែន​ជា​មួយ​ថ្នាក់​លើ​នោះ​ទេ​។​ ​រដ្ឋ​សម្លាប់​ប្រជា​ជន​ឯងដែល​ជា​ធន​ធាន​​មនុស្ស​ដ៏​ចាំ​បាច់​របស់​រដ្ឋ​ប្រាកដ​ជា​មិន​អាច​បន្ត​ត្រដរ​រស់​បាន​យូរ​ប៉ុន្មាន​ឡើយ។ ការ​បង្រ្កាប​មិន​មែន​បង្ហាញ​ថា ​​ជន​ផ្តាច់​ការ​ខ្លាំងនោះ​ឡើយ​​​ តែ​គឺ​បាតុករ​ខ្លាំង​ រហូត​ដល់​ធ្វើ​ឱយ​ជន​ផ្តាច់​ការ​​ខ្លាច​ព្រួយ​បារម្ភ​ពី​សុវត្ថិភាព​និង​​អំនាច​របស់​ពួក​គេ​ ហេតុ​នេះ​ទើប​ពួក​គេប្រញាប់​​ប្រញាល​វាយ​បំបែក​ជា​បន្ទាន់​​។​ លោក​ ខាល់​ ឌើត (Karl W. Deutsch) អ្នក​ជំនាញ​វិទ្យាសាស្ត្រ​នយោបាយ​ជាតិ​ឆែក បានអះ​អាង​អំពី​របប​ផ្តាច់​ការ​ប្រមូល​ផ្តុំ​ខ្លាំង​ដូច​ជា​ របប​សព្វាអាជ្ញាធរ​និយម​ ដែល​គេ​តែង​តែង​គិត​ថា​ខ្លាំង​នោះ​ ថា​រិត​តែ​ត្រូវ​ការ​ប្រជាជន​ខ្លាំង​ជាង​របប​ផ្សេង​ទៅ​ទៀត។ ​​​លោក​បាន​សរសេរ​ដូច្នេះ​​​ «​អំនាច​ប្រមូល​ផ្តុំផ្ដាច់មុខ​​ (Totalitarian Power) មាន​អានុ​ភាព​ខ្លាំង​ លុះ​ត្រា​តែ​វា​មិន​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ប្រាស់​ញឹក​ញាប់​។ ប្រសិន​បើ​គេ​ប្រើ​វាប្រឆាំង​នឹង​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​​គ្រប់​ពេល​វេលានោះ​​ វា​ពុំ​ទំនង​ជាអាច​​នៅ​តែមាន​អានុភាព​​​​ខ្លាំង​ក្នុង​រយៈ​ពេល​យូរនោះ​​ឡើយ​​។ ដោយ​សារ​របប​សព្វាជ្ញាធរ​និយម​ត្រូវ​ការ​អំនាចត្រួត​ត្រា​ប្រជាជន​​ច្រើន​ជាង​​របប​ផ្សេងទៀត​ របប​បែប​នេះ​ត្រូវ​ការ​​ទម្លាប់​​គោរព​តាម​អាជ្ញាធរ​ ដែលមាន​​​នៅ​ពាស​ពេញ​ប្រទេស​និង​អាច​ទុក​ចិត្ត​បាន​ផង​ដែរ ​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន។ លើស​ពី​នេះ​ ពួក​គេ​ត្រូវ​ការ​ការ​គាំទ្រ​សកម្ម​ យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ ក៏​ពី​ផ្នែកសំខាន់​​នៃប្រជាជន​ទាំង​មូល​នៅ​ក្នុង​ករណី​ចាំ​បាច់​​ដែរ​។» ហេតុ​នេះ​​ហើយ​ គេ​មិន​អាច​អះ​អាង​ថា​ អំនាច​ប្រមូល​ផ្តុំ​ផ្តាច់​មុខ​និង​ការ​ប្រើ​កម្លាំង​ហិង្សា​បង្ក្រាប​ប្រជាជន​ថា​ខ្លាំង​នោះ​ទេ​ នៅ​ពេល​ដែល​អំនាច​និង​កម្លាំងនោះ​ពឹង​ផ្អែក​យ៉ាង​សម្បើម​​លើ​ប្រជាជន​ដដែលនោះ​​​។ ប្រើ​កម្លាំងកាន់​តែ​ខ្លាំង​ ​​មិន​មែន​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ទេ​តែ​គឺ​កាន់​តែ​ខ្សោយ​ ហើយ​កាន់​តែ​គ្មាន​ប្រសិទ្ធ​ភាព​ចំពោះ​អ្នក​រង​អំនាច​បែប​នេះ​​ទៀត​ផង​​។ ទោះ​កាយ​ស្រប​ក៏​ចិត្ត​ពួក​គេមិនអាច​​ស្រប​ដែរ​ ព្រោះ​ចិត្ត​គ្រប់​គ្រង​រាង​កាយ​ជា​ជាង​រាង​កាយ​ត្រួត​ត្រា​ចិត្ត​។ វា​មិន​ខុស​ពី​បុរស​ខ្លាំង​ម្នាក់​​ប្រើ​កម្លាំង​មិន​សំរាក​ ​ហើយ​ទី​បំផុត​ក៏​អស់​កម្លាំង​ដួលដេក​​ដោយ​ឯក​ឯងនោះ​ដែរ​។

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

Google photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s