បាតុកម្ម​ដោយ​ពុំ​អាស្រ័យ​លើតែ​​មេ​ដឹក​នាំ​

Leader on the back line

មុខ​ងារ​របស់​អ្នក​ដឹក​នាំគឺ​​បង្កើត​អ្នក​​ដឹក​នាំ​ឱយ​បាន​កាន់​តែ​ច្រើន​ មិនមែន​បង្កើត​អ្នក​ដើរ​តាម​កាន់​តែ​ច្រើននោះ​​ទេ​។

— រេភ​ នេឌើរ​ (Ralph Rader)

របប​ផ្តាច់​ការ​សំបូរ​តែ​អ្នកហៃ​អើ​​ស្តាប់​តាម អ្នក​ដើរ​តាម​ធ្វើ​តាម​ប៉ុណ្ណោះ ហេតុ​នេះ​ហើយ​ទើប​គុណភាព​​អភិបាល​កិច្ច​របស់​របប​នោះ​ខ្សោយ​។ ប្រជាធិបតេយ្យ​ពិត​ប្រាកដ​វិញ​ សំបូរ​អ្នក​ដឹក​នាំ​​មាន​សមត្ថ​​ភាព​ឱយ​ជ្រើសរើស អ្ន​ក​ណា​ក៏​មាន​សិទ្ធិ​អាច​ធ្វើជា​​អ្នក​ដឹក​នាំ​បានដែរ​ ហើយ​សមាជិកក៏មាន​អំនាច​សំរេច​ ជា​មេ​ដឹក​នាំ​មិន​មែន​មាន​ន័យ​ថា​ អាច​ធ្វើ​អ្វី​សំរេច​អ្វី​តាម​តែ​ក្បាល​ចិត្ត​នោះ​ទេ​។ ការ​ដែល​អ្នក​ចូល​រួម​ឬ​សមាជិក​មាន​​អំនាចសំរេច​គឺ​ជា​មូលដ្ឋាន​គ្រឹះ​នៃ​ប្រជាធិបតេយ្យ​ តែ​បើ​​អ្នក​ដឹក​នាំសំរេចចិត្តតែ​ឯង​​គ្រប់​យ៉ាង​ អ្នក​ចូល​រួម​គ្មាន​សិទ្ធិ​សំរេច​ដោយ​ស្មើ​ភាព​ គឺ​របៀប​ដឹក​នាំនោះ​ធ្វើ​​តាម​វិធី​​​ផ្តាច់​ការ​។ ​យោល​តាម​ការណ៍​នេះ​ហើយ​​ ​ប្រជាជន​គួរ​បារម្ភ​អំពី​ឥទ្ធិ​ពល​ខ្លាំង​ពេគ​របស់​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ពួកគេទៅ​លើ​​ចលនាដែរ​​​ ឬ​​ការ​ពឹង​អាស្រ័យ​ខ្វះ​មេ​ដឹក​នាំ​មិន​បាន​ ជា​ពិសេស នៅ​ក្នុង​ករណី​ដែល​មេ​ដឹក​នាំ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ជំហរ​ ទៅ​សំរប​សំរួល​នឹង​របប​ដឹក​នាំ​យក​ប្រយោជន៍ យក​តំណែង​ យក​អំនាច​ មិន​គិត​ពី​សុវត្ថិភាព​បាតុករ​និង​ផល​ប្រយោជន៍​រួម​របស់​ចលនា​។ អ្នក​ដឹកនាំ​​បាតុកម្ម​ដែល​​ស្ថិត​​​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ក្រុម​ ​មេ​ដឹក​នាំ​ចលនា​ដែល​ឋិត​ក្នុង​ជួរ​បក្សនយោបាយ​​ណា​មួយ​ ​បុគ្គល​ដែល​​មិន​រង​គ្រោះ​ពី​បាតុកម្ម​ មេដឹក​នាំ​បាតុកម្ម​ដែល​រត់​ចោល​​បាតុកម្មពេល​មាន​ការ​បង្រ្កាប​ មិន​គិតឬ​ធ្វើ​ជា​គិត​​ពី​បាតុករ​ ​តែចាំ​ទទួល​ផល​ដៃ​ពីរ​ពីបាតុកម្មពេល​​ឈ្នះ​។ល។ អ្នក​ដឹក​នាំ​ប្រភេទ​នេះ សមាជិក​មិន​គួរ​បណ្តោយ​ឱយគេ​​កាច់​ចង្កូត​បាតុកម្មឡើយ​ ព្រោះ​គេ​ក៏​អាច​ជា​មេដឹក​នាំ​ផ្តាច់​ការ​ដែរ គឺជន​ផ្តាច់​ការ​ដែល​ផ្តួល​របប​ផ្តាច់​ការ​មួយ​ដើម្បី​ជំនួស​កន្លែង​ជន​ផ្តាច់​ការ​ចាស់​ នឹង​អាល​ធ្វើ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ផ្តាច់​ការ​ថ្មី​​ប៉ុណ្ណោះ​។​ ​ ពួក​គេ​អាច​នឹង​បោក​បាតុករ​ដើម្បី​ប្រយោជន៍​សេដ្ឋកិច្ច​ឬ​នយោបាយពួក​គេ​​ប៉ុណ្ណោះ​ រួម​មាន​ ប្រជាប្រិយ​ភាព​ សន្លឹក​ឆ្នោត​ ទ្រព្យ​សម្បត្តិ ​លុយ​កាក់​ ជំនួយ​ក្នុង​ស្រុក​ឬ​បរទេស​។ល។ ក្នុង​បំណង​ទៅ​ត​​ថ្លៃ​នឹង​ភាគី​ម្ខាង​ទៀត​ប៉ុណ្ណោះ​។ ជា​ពិសេស​ ចលនា​មិន​គួរ​ជ្រើស​រើស​មេ​ដឹក​ជា​អ្នក​នយោបាយ​ឬ​ជន​បរទេស​ឡើយ​​ ព្រោះតែ​ពួក​គេ​ជា​ប្រភេទ​មនុស្សដែល​បាតុករ​​មិន​អាច​ទុក​ចិត្ត​បាន​ទោះមក​ពី​បក្ស​ណា​ជន​ជាតិ​​ណា​ក៏​ដោយ​។ និយាយ​នេះ​ពុំ​មែន​មិនឱយ​​អ្នក​នយោបាយ​ចូល​រួមទេ​ ដូចការ​សិក្សា​​បានបង្ហាញ​ហើយ​ថា​ អ្នក​ដែល​ពាក់​ពាន់​នឹង​របប​ដឹកនាំ​​ ដូច​ជា​មន្ត្រី​រដ្ឋ​ការ​ អ្នក​នយោបាយ​ អាច​ងាយ​នឹង​បង្កើត​ឱយមាន​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​សា្វមីភក្តិ​​​​ បំបែក​ផ្ទៃ​ក្នុង​របប​និង​ការ​កាត់​បន្ថយ​ការ​បង្ក្រាប​។​ ប៉ុន្តែ ​ការ​ចូល​រួម​និង​ការ​ដឹកនាំ​មិន​ដូច​គ្នា​ទេ​​ អ្នកនយោបាយ​ចូល​រួម​និង​អ្នក​នយោបាយ​ដឹក​នាំ​ហុច​លទ្ធ​ផល​ខុស​គ្នា។ ​​បាតុករ​គួរ​រៀន​ដឹក​នាំ​ខ្លួន​ឯង​ រៀន​ពីយុទ្ធសាស្ត្រ​ធ្វើ​​បាតុកម្ម​អហិង្សា​ដោយ​ខ្លួន​ឯង ទ្រ​ទ្រង់​តំរូវ​ការ​ធន​ធានដោយ​ខ្លួន​ឯង​ ​ជ្រើស​រើស​មេ​ដឹក​នាំ​ដែល​យល់​ច្បាស់​គ្រប់​គ្រាន់​អំពីបាតុកម្ម​អហិង្សា​​ពី​ក្រុម​បាតុករ​ខ្លួន​ឯង,​ បើ​គ្មាន​ទេ​ យ៉ាងតិច​បំផុត​​ណាស់ត្រូវ​​ប្រឹក្សា​នឹង​​អ្នក​ជំនាញ​ កុំ​រំពឹង​មនុស្ស​ក្រៅ​ក្រុម​​ដែល​ផ្តល់​ជំនួយ​ដល់​បាតុកម្ម​ដើម្បី​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់​ខ្លួន​។ ម្យ៉ាង​ទៀត​ ទោះ​បី​មេ​ដឹក​នាំ​គ្មាន​បញ្ហាអាត្មា​និយម​​នេះ​​ក៏​ដោយ​ ការ​រំពឹង​លើ​មេ​ដឹកនាំ​​ដែល​មាន​ឥទ្ធិ​ពល​ពេគ​ នឹង​បើក​ចំហ​ចំណុច​ខ្សោយ​នៃ​ចលនា​ឱយ​ជន​ផ្តាច់​ការ​មើល​ឃើញ​ គឺ​ថា​ ចលនានោះ​មិន​អាច​គ្មាន​មេ​ដឹក​នា​ខ្លាំង​​បាន​ ​បើ​ចាប់​ខ្លួន​ឬ​ធ្វើ​ឃាត​មេ​ដឹក​នាំ​ចលនា​បាន​ នោះ​​ចលនា​នឹង​បរាជ័យ​ដោយ​ឯក​ឯង មិន​អាច​តស៊ូ​ក្រាញ​ននៀល​បន្ត​ទៀត​​ឡើយ​។ លោក​ ជីន​ សាប​ (១៩៩៩) ច្រាន​ចោល​ទស្សនៈ​យល់​ច្រលំ​ដែល​ថា​ ចលនា​អហិង្សា​ត្រូវ​ការ​មេ​ដឹក​នាំ​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ពិសេស​និង​ប្រកប​ដោយ​​ឥទ្ធិពល​ខ្លាំង (Charismatic Leader ក្នុង​វប្បធម៌​ខ្មែរ គេ​​និយម​ស្គាល់​ថា​ជា​ «អ្នក​មាន​បុណ្យ​» ទោះ​អត្ថន័យ​ខុស​គ្នា​តិច​តួច​ក្តី​)​ ដូច​ជា​ មហាត្មៈ​គន្ធី​ និង​ ម៉ារទីន​ លូធើរ​ ឃីង ​ជា​ដើម​ ​ទើប​អាច​ជោគ​ជ័យ​បាន។ លោក​បាន​មាន​ប្រសាសន៍​ថា​ «ការ​ប្រើ​ច្ចេក​វិធី [អហិង្សា​] មិន​តំរូវ​ឱយ​មាន​បុគ្គល​​​​មាន​ឥទ្ធិ​ពល​ពិសេស​ក្នុង​ការ​ដឹក​នាំ​នោះ​ទេ​​។ […] សកម្ម​ភាព​អហិង្សា​ជា​ច្រើន​ករណី​ណាស់​ រាប់​ទាំង​ករណី​ជោគ​ជ័យ​ផង​ អ្នក​ដឹក​នាំ​ចលនា​គ្មាន​លក្ខណៈ​ពិសេស​នេះ​នោះ​ឡើយ​​។​ […] ការ​កំណត់​​ផ្តល់​​គុណ​ភាព​ពិសេស​ជូន​អ្នក​ដឹក​នាំនៅ​ក្នុង​សកម្ម​ភាព​អហិង្សា​មាន​តែ​មានផល​ប៉ះ​ពាល់​អវិជ្ជមាន​លើ​ប្រសិទ្ធ​ភាព​នៃ​ការ​តស៊ូ​ទៅ​វិញ​ទេ​។ ពិត​​ណាស់​ នៅ​ពេល​ចំណេះ​អំពី​ជំនាញដែល​ត្រូវ​ការ​​និងអាកប្បកិរិយា​ដែល​ត្រូវ​ប្រកាន់​ខ្ជាប់​ក្នុង​ការ​អនុវត្ត​បច្ចេកវិធី​នេះ​ ព្រម​ទាំង​ផែន​ការ​យុទ្ធ​សាស្ត្រ​របស់​វា​ត្រូវ​បាន​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​ទួទៅ​ហើយ​​នោះ​ តំរូវការ​​អ្នក​ដឹក​នាំ​ខ្លាំង​នឹង​ត្រូវ​បាន​កាត់​បន្ថយ​ ទោះ​បី​អ្នកដឹក​នាំ​នោះ​​មាន​ឥទ្ធិពល​ពិសេស​នោះ​ឬ​មិន​មាន​ក្តី​។» លើស​ពី​នេះ​ ការ​សិក្សារបស់​​លោក​ស្រី​ ឆេណូវេថ​ ក៏​បាន​គាំទ្រ​គំនិត​របស់​លោកដែរ ​​ដោយ​រក​ឃើញ​​ថា​ «របៀបដែល​​តួនាទី​អចិន្ត្រៃយ​របស់​មេ​ដឹក​នាំ​ប្រកប​ដោយ​​ឥទ្ធិពល​មានចំពោះ​ចលនា​ អាច​ប៉ះពាល់​​លើលទ្ធ​ភាពនៃ​​​ប្រជាធិបតេយ្យ​ទៅ​ថ្ងៃ​អនាគត​​​។ ចលនាដែល​​ពឹង​ផ្អែក​លើ​អ្នក​ដឹក​នាំ​ដែល​មាន​ឥទ្ធិ​ពល​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ នោះ​ដំណើរ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទៅ​កាន់​ប្រជាធិបតេយ្យ​កាន់​តែ​ពិបាក​ ពី​ព្រោះ​នយោបាយ​មាន​ទំនោរទៅ​បុគ្គលជា​ជាង​ស្ថាប័ន​។ ការ​ពឹង​ផ្អែក​ខ្លាំង​ពេគ​​លើ​បុគ្គលិក​ភាពតែ​មួយ​​ក្នុង​របៀប​ដឹក​នាំនៅ​ក្នុង​ចលនា​ទំនង​ជា​កំរិត​យុទ្ធនាការ​ពី​ចំណុច​គន្លឹះ​ណា​មួយ​។ ក្នុង​ករណី​ប្រទេស​ភូមា​ ត្រកូល​គ្រួសារ​របស់លោក​ស្រី​​ អ៊ុង​ សាន​ស៊ូ​ជី​ រារាំង​លោក​ស្រី​ពី​ការ​បើក​កុង​តាក់​សំខាន់​មួយ​នៃ​អានុភាព​​ចលនា​ពោល​គឺ​ ការ​បែក​ខ្ញែក​ក្នុង​ក្រុម​​យោធា ដែល​ទំនង​ជា​ចាំ​បាច់​សំរាប់​ជោគ​ជ័យ​របស់​​យុទ្ធនាការ​អហិង្សា​​។ [លោក​ស្រី​មិន​ចង់​ឱយ​មាន​ការ​បែក​បាក់​ក្នុង​ចំណោម​កង​ទាប់ ព្រោះ​ពួក​គេ​​ជា​សមិទ្ធផល​របស់​ឪ​ពុក​លោក​ស្រី​​]​​​​​​​​​» ដូច​បាន​ជ្រាប​ស្រាប់​ហើយ​ថា​ របប​ផ្តាច់​ការ​មាន​លក្ខណៈ​បុគ្គល​និយម​ ស្តាប់​តាម​តែ​មេដឹក​នាំ​ប្រើ​ គ្មាន​សិទ្ធិ​ស្វ័យ​សំរេច​ ដំណើរ​ការ​ងារ​យឺត​យ៉ាវ គឺ​ថា​ក្នុង​របប​នេះ​ ស្ថាប័ន​ទាំង​អស់​ហាក់​បី​ដូច​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​ជន​ណា​មួយ​​ ហេតុ​នេះ​ហើយ​ បើ​ចលនា​មួយ​ធ្វើ​ឡើង​ដើម្បី​បណ្តុប​មេ​ដឹក​នាំ​ថ្មី​ មិន​​បង្កើត​យន្តការ​ជា​ប្រព័ន្ធ​ តាម​រយៈ​ស្ថាប័ន​ ពោល​គឺ​ យន្ត​ការ​សំរេច​តាម​បែប​ប្រជាធិបតេយ្យ ​ដូច​ជា ការ​​បោះ​ឆ្នោត​សំរេច​ចិត្ត​ពី​សមាជិក​ពីរ​ភាគ​បី​ ការ​ផ្តាច់​ស្ថាប័ន​ទាំង​ឡាយ​ពិសេស​ដូច​ជា​ តុលាការ​ សភា​​ កង​យោធា​ ភ្នាក់​ងារ​ពត៌មាន​ ឱយនៅ​ដោយ​ឡែក​គ្មាន​ជាប់​ជា​សមាជិក​បក្ស​ណា​មួយ ឬ​មិន​ទទួល​រង​ឥទ្ធិ​ពល​បក្ស​ណា​មួយ ​គឺ​សំខាន់​ណាស់ដើម្បី​ធានា​អនាគត​ប្រជាធិបតេយ្យ​។ ​ បើ​ប្រជាជន​បណ្តោយ​ឱយ​មេ​ដឹក​នាំ​ថ្មី​​មាន​អំនាច​​បញ្ជា​សព្វ​បែប​​យ៉ាង​ហើយ គេ​​​នឹង​ប្រមូលផ្តុំ​​អំនាចនិង​បក្ស​ពួក​ កំចាត់​អ្នក​ប្រឆាំង​ ​រួច​កសាង​ខ្លួន​ធ្វើ​ជា​ជន​ផ្តាច់​ការ​ថ្មីពុំ​ខាន​​ ដោយ​សំអាង​លើ​សេចក្តី​ទុក​ចិត្ត​ដែល​ប្រជាជន​ផ្តល់​ឱយ គុណ​សម្បត្តិ​របស់​គេ​ (ក្នុង​ករណី​ជន​នោះ​ជា​អតីតមេ​​​ដឹក​នាំ​ចលនាឱយ​សំរេច​ជោគ​ជ័យ​​) ក្រោយ​ពេល​ផ្តួល​រំលំ​របបផ្តាច់​ការ​​ចាស់​បាន​ជោគ​ជ័យ ឬ​សំអាង​លើ​​សុទិដ្ឋិ​និយម​ជ្រុល​ពេគ​របស់​ប្រជាជន​ថា​ របប​ផ្តាច់​ការ​រលំហើយ​​ ជន​ផ្តាច់​ការក៏​មិនមាន​​នៅ​សេស​សល់​ទៀត​ដែរ​​​ក្នុង​​ប្រទេស​​​។ ចលនា​ប្រជាជន​អហិង្សា​អាច​ធានា​អំពី​ការ​ផ្តួល​រំលំ​របប​ផ្តាច់​ការ​​ តែ​មិនមែន​​ធានា​ថា​គ្មាន​ជន​ផ្តាច់​ការ​ថ្មី​នោះ​ទេ​។ អ្នក​នយោបាយ​ណា​ក៏​អាចជា​ជន​ផ្តាច់​ការ​ដែរ​ ឱយ​តែ​ប្រជាជន​ផ្តល់​ឱកាស​ឱយ​ មិន​រវីរ​វល់​អំពីការ​​ដឹក​នាំ​របស់​ពួ​ក​គេ។ រំពឹង​អ្នក​នយោបាយ​ឱយ​ស្មោះ​ត្រង់​ ឱយ​ស្រឡាញ់​ប្រជាជន​ ឱយ​គិត​ពី​ប្រទេស​ជាតិ​ជា​ធំ​ ប្រៀប​ដូច​សង្ឃឹម​ចចក​ឱយ​មិន​ស៊ី​ចៀម​ ពេល​សាច់​ដល់​មាត់​អ៊ីចឹង​ដែរ​ ប្រការ​នេះ​ហើយ​ គេ​ត្រូវការ​ប្រព័ន្ធ​ប្រជាធិបតយ្យ​ជា​ជាង​​បុគ្គល​ប្រជាធិបតេយ្យ​​។ គេ​ត្រូវ​ការ​បុគ្គលជា​ច្រើន​​ដើម្បី​កសាង​ប្រព័ន្ធប្រជាធិបតេយ្យ​មួយ​រឹង​មាំ​​មិន​មែន​ត្រូវ​ការ​បុគ្គល​មករំលាយ​ប្រព័ន្ធ​នោះ​ សាង​ខ្លួន​​ជា​ជន​សក្ការ​បូជា​អ្វី​នោះ​ទេ​។ ដូច្នេះ​ មុន​ពេល​ចលនា​ចាប់​ផ្តើម​ត្រូវ​មាន​រចនាសម្ពន្ធ​ដឹក​នាំ​ជ្រើស​រើស​តាម​បែប​ប្រជាធិប​តេយ្យ​ត្រឹម​ត្រូវ​ ទើប​ចលនា​នោះ​មាន​សង្ឃឹម​អាច​ជំរុញ​ឱយ​សង្គម​មួយ​ដែល​អនុវត្ត​ប្រព័ន្ធ​នោះ​ដែរ​។ ជ្រើស​រើស​បាន​ហើយ​ ពុំ​មែន​​ចាំ​តែ​មេ​ដឹក​នាំ​ម្នាក់​នោះ​ឡើយ​ គេ​ត្រូវ​ការ​យន្ត​ការ​អំនាច​សមាជិកមាន​សិទ្ធិ​សំរេច​​ជោគ​វាសនារបស់​​ចលនា​និង​ជ្រើស​តាំងមេ​ដឹកនាំ​​ថ្មី​ ​ពេល​មានករណី​ចាប់​ខ្លួន​ឬ​ឈឺ​ថ្កាត់​រង​គ្រោះ​ដោយ​យថាហេតុ​ណា​មួយ​។ ​ជា​ការ​ពិត​ណាស់​ថា​ ចលនា​ណា​មួយ​កើត​ឡើងដំបូង​​ពី​ចំនួន​សមាជិក​សកម្ម​តិច​តួចប៉ុណ្ណោះ​​ ហើយ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​ពង្រីក​មាឌ​របស់​ខ្លួន​ជា​បន្ត​បន្ទាប់ ដូច្នេះ​ មេ​គំនិតដែល​ជំរុញ​ចលនា​នោះ​គឺ​ក្លាយ​មេ​ដឹក​នាំ​ដោយ​ស្វ័យ​ប្រវត្តិ​ដោយ​មិន​ឆ្លង​កាត់​ការ​បោះ​ឆ្នោតពី​សមាជិក​​ឡើយ​។ តាម​ពិត​ករណី​នេះ​ សមាជិក​សកម្ម​ដែល​បាន​ដើរ​តាម​ មាន​គំនិត​គោល​ដៅ​ដូចគ្នា​នឹង​អ្នក​ផ្តើម​គំនិត​ បាន​បោះ​ឆ្នោត​រួច​ស្រេច​ទៅ​ហើយ គ្រាន់​តែ​តាម​រយៈ​ការ​សហការ​ គាំទ្រ​ ចូល​រួម​ គោរព​តាម​ ជា​ជាង​សន្លឹក​ឆ្នោត​ប៉ុណ្ណោះ​ ហើយ​ដូច​បាន​ដឹង​ស្រាប់​ ប្រភព​អំនាច​របស់​អ្នក​​ដឹក​នាំ​ ​អាស្រ័យ​ស្ទើរ​មួយ​រយ​ភាគ​រយ​ចេញ​ពី​សកម្ម​ភាព​យល់​ព្រម​របស់​សមាជិក​នៃ​សកម្ម​ភាព​​ក្រុម​​នោះ។​​ មិន​មែន​ទាល់​តែ​បោះ​ឆ្នោត​ទើប​ប្រជាធិបតេយ្យទេ​​ តែ​គឺ​ការ​គាំទ្រ​ ការ​សហការ​ សិទ្ធិ​សំរេច​រួម​គ្នា​ មាន​អំនាច​ស្មើ​គ្នា​ ទើប​ជា​មូល​ដ្ឋាន​ពិត​នៃ​ប្រជាធិបតេយ្យ​។ យើង​គួរ​រំឭក​​ឡើង​​វិញ​ថា​ ចលនា​ប្រជាជន​មិន​អាចត្រូវ​បាន​ក្រុម​ណា​យក​ធ្វើ​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​ឡើយ​ ព្រោះ​បាតុករ​មាន​សេរី​ភាព​ដើរ​ហើរ​ ចង់​ចូល​ចេញតាម​អំពើ​ចិត្ត​​ មេដឹក​នាំ​មាន​ឥទ្ធិ​ពល​ត្រឹម​លួង​លោម​ប៉ុណ្ណោះ​ គ្មាន​អំនាច​ឃាត់​ខ្លួន​ឬ​បញ្ជា​ពួក​គេ​ឡើយ​តាម​តែ​ក្បាល​ចិត្ត​ទេ​។ ហេតុដូច្នេះ​ហើយ​ ទើប​ចលនា​ប្រជាជន​ជា​ទួទៅ​កាត់​បន្ថយ​កំរិតរបៀប​ដឹក​នាំ​បែប​​ផ្តាច់ការ​។ ​កាល​បើ​បាន​រៀប​ចំ​ប្រព័ន្ធ​ការ​ពារ​គ្រោះ​អាសន្ន​ហើយ​ ទើប​​ចលនា​នៅ​តែ​អាច​បន្ត​បាន​ ទោះ​​មាន​អ្វី​កើតឡើង​ចំពោះ​មេ​ដឹក​នាំ​ក៏​ដោយ​។ ទោះ​មេ​ដឹក​នាំ​ចលនា​ស្លាប់ អ​វត្តមាន​ ត្រូវ​បាន​ចាប់​ខ្លួន​ ក៏​បាតុកម្ម​នៅ​តែ​រស់​។ បាតុកម្ម​ដែល​គ្មាន​មេដឹក​នាំ​តែង​តែ​ទន់​ខ្សោយ​ងាយ​បំបែក​ ប៉ុន្តែ​បាតុកម្ម​ដែល​អាច​ដឹក​នាំ​ខ្លួន​ដោយ​ទាំង​ពេល​មេ​ដឹក​នាំ​ខ្លួន​មាន​បញ្ហា​​​គឺ​ជា​ចំណុច​ជោគ​ជ័យ​ផ្ទៃ​ក្នុង ​ដែល​អ្នក​ដឹក​នាំ​ចលនា​ត្រូវ​ត្រៀម​របៀប​ជ្រើស​តាំង​​អ្នក​ដឹក​នាំ​ថ្មី​ទុក។ បាតុកម្ម​ដោយ​ពុំ​យក​មេដឹក​នាំ​ជា​ទី​ពំនាក់​អាស្រ័យ​​គឺជា​​បាតុកម្មដែល​ចេះ​​រៀប​ចំ​ដឹក​នាំ​ខ្លួន​ឯង​បាន​ មិន​ចាំ​តែ​មេ​ដឹក​នាំ​ធ្វើ​នោះ​។

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

Google photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out /  ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s