ការ​ស្ថាបនា​មូល​ដ្ឋាន​គ្រឹះ​សំរាប់​ប្រជាធិបតេយ្យ​រយៈ​ពេល​វែង​​

សេរី​ភាព​ពុំដែលអ្នក​ជិះ​ជាន់​គេ​​ប្រគល្ភឱយ​​​ដោយ​ស្មគ្រ​ចិត្ត​​​​​នោះទេ​​ តែ​ត្រូវ​បាន​ទាម​ទារ​ដោយ​អ្នក​ត្រូវ​គេជិះ​ជាន់​។

— ម៉ារទីន​ លូធើរ​ ឃីង

ប្រជាធិបតេយ្យ​ពុំ​មែន​កើត​ឡើង​ដោយ​ឯក​ឯង​នោះ​ទេ!​ បើប្រជាពលរដ្ឋ​មិន​​ទាម​ទារ​ គ្មាន​អ្នក​នយោបាយ​ណា​ផ្តល់​សេរីភាព​ ការ​ចូល​រួម​និង​សិទ្ធិ​អំនាច​ក្នុង​ការ​សំរេច​ចិត្តឱយ​​នោះ​ទេ​​​។​ ​បើ​ពាក្យ​ «ប្រជាធិបតេយ្យ​» មាន​ន័យ​ថា​កាន់​អំនាច​ដោយ​ប្រជាជន​មែន​ នោះ​ប្រជាធិបតេយ្យ​មិន​អាច​រួច​ទេ​ បើ​ប្រជាជន​មិន​ធ្វើ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​។ ​ការ​ប្រើ​វិធី​អហិង្សាផ្លាស់​ប្តូរ​របប​ដឹក​នាំ​ កែ​ប្រែ​សង្គមនិង​​នយោបាយ​គ្រាន់​តែ​ជះ​ឥទ្ធិពល​វិជ្ជមាន​និង​បង្ក​លក្ខណៈ​ងាយ​ស្រួយ​ដល់​ស្ថាប័នទាំង​ឡាយ​​ឱយ​ដើរ​ទៅ​រក​ប្រជាធិបតេយ្យ​ប៉ុណ្ណោះ​ ពុំ​មែន​​ចលនា​ប្រជាជន​​បង្កើត​បាន​របប​ប្រជាធិបតេយ្យ​មួយ​ដោយ​ស្វ័យ​ប្រវត្តិ​ បន្ទាប់​ពីផ្តួល​រំលំរបប​ផ្តាច់​ការ​​ឡើយ​។ យើង​បាន​​បង្ហាញ​ពី​ការ​​សិក្សារបស់​លោក​ស្រី​ ឆេណូវេថ​ រួច​​ហើយ​​ថា​ ខុស​ពី​កុប​កម្ម​ប្រដាប់​អាវុធដែល​​នាំ​ប្រទេស​ទៅ​រក​របប​ផ្តាច់​ការ​ថ្មីក្រោយ​ពេល​​ជោគ​ជ័យ​ វិធី​អហិង្សា​ដែល​ចលនា​ប្រជាជន​ប្រើ​ប្រាស់​ដើម្បី​ផ្លាស់​ប្តូរ​របប​ដឹក​នាំ​ចាស់​ ធ្វើ​ឱយ​របប​ដឹក​នាំ​ថ្មី​ក្រោយ​មកទៀត​ គិត​គូរ​ពី​តំរូវ​ការ​របស់​ប្រជាជន​និង​មិន​ហ៊ាន​​ធ្វើ​អ្វី​ផ្តេស​ផ្តាស ត្បិត​​ខ្លាច​ប្រជាជន​ធ្វើ​បាតុកម្ម​ប្រឆាំង​នឹង​ខ្លួន​ដែរ​។ លោក​ ជីន​ សាប​ ថ្លែង​អះ​អាង​ថា «ឥទ្ធិពល​នៃ​ការ​តស៊ូ​ដោយ​អហិង្សា​ពុំ​មែន​ត្រឹម​តែ​បន្ថយ​កម្លាំងរបស់​ជន​ផ្តាច់​ការ​​និង​ទាញ​ពួក​គេ​ចេញ​​ពី​អំនាច​នោះ​ទេ​ តែ​ក៏​បង្កើន​អំនាច​ប្រជាជន​ដែលត្រូវ​​គេ​ជិះ​ជាន់​ផង​ដែរ​។» ​លើស​ពី​នេះ​ ​សូម្បី​តែ​កង​សន្តិ​សុខ​ក៏គេ​​លែង​អនុញ្ញាត​ឱយ​កាន់​អាវុធ​ពេល​ប្រឈម​នឹង​បាតុកម្មអហិង្សា​​របស់​ប្រជាជន​​​ដែរ។ ប៉ុន្តែ​ លទ្ធផល​នៃ​ចលនា​ប្រជាជន​ទាំង​នេះ​ មិន​មែន​ធ្វើ​ឱយ​ប្រទេស​នោះ​ក្លាយ​ជា​រដ្ឋ​សន្តិវិធី​និយមនោះ​ទេ​ គឺ​ថា​រដ្ឋ​នៅ​តែមាន​អំនាច​ស្រប​ច្បាប់​​ប្រើ​ហិង្សា​រក្សា​សណ្តាប់​ធ្នាប់​និង​ការ​ពារ​សន្តិ​សុខ​ជាតិ​ ហើយ​​រដ្ឋាភិបាល​ថ្មី ​ក្នុង​ករណី​ខុស​ប្រក្រតី​ណា​មួយ ​អាចនឹង​​យកហិង្សា​​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​បាតុកម្ម​របស់​ប្រជាជន​ដដែល​ៗ​។​ ដូច្នេះ​ហើយ​ ពេល​ដែល​ចលនា​ប្រជាជនអាច​ផ្លាស់​ប្តូរស្វាមីភក្តិ​របស់​កង​កម្លាំងរក្សា​សន្តិសុខនិង​​​​ដណ្តើម​បាន​​ស្ថាប័ន​សំខាន់​ៗ​នា​នា​​ពី​របប​ផ្តាច់​ការ​​​ ​នោះ​គេ​អាច​ប្រាកដ​បាន​ភាគ​ច្រើន​អំពី​ការ​ដួល​រលំ​នៃ​របប​ផ្តាច់​ការ​ហើយ។ មើល​ឃើញ​ដូច្នេះ​​​​ ចលនា​​ត្រូវ​បង្កើត​ស្ថាប័នអំនាច​ស្មើ​បណ្តោះ​អាសន្ត​​ ឯករាជ្យ​ពី​គណបក្ស​នយោបាយ​ មាន​រៀប​ចំប្រព័ន្ធ​បែប​ប្រជាធិបតេយ្យ ជា​បណ្តើរ​ៗ ឱយ​បាន​​គ្រប់​ស្ថាប័នដែល​របប​ផ្តាច់​ការ​បោះ​បង់​ចោល​​​ ពិសេស​គឺ​ស្ថាប័ន​យោធា​ដែល​​នឹង​ក្លាយ​​ជា​ឧបករណ៍​របស់សមាជិក​សេស​សល់​ពី​របប​ចាស់ដែល​ទំនងជា​​អាច​មាន​គំនិត​ប៉ុន​ប៉ង​​ធ្វើ​រដ្ឋ​ប្រហារ​ ឬ​​បក្ស​នយោបាយ​ថ្មី​ណា​មួយ​ដែល​ចង់​ប្រមូល​ផ្តុំ​អំនាច​ធ្វើជន​ផ្តាច់​ការ​ថ្មី​។​​ គួរ​កុំច្រលំ​ថា​ ចលនា​ប្រជាជន​ធ្វើ​ឡើង​ដើម្បី​បន្តុប​បក្ស​នយោបាយ​ថ្មី​ណា​មួយ​ ឬ​ចលនា​ប្រជាជន​ជា​ឧបករណ៍​របស់​បក្ស​ណា​មួយឱយ​សោះ​​។ សូម​រំពឹងឡើង​វិញ​ ​មេ​ដឹក​នាំ​ចលនា​​ប្រជាជន​ដាច់​ខាត​មិន​ត្រូវ​អនុញ្ញាត​ឱយ​​​មាន​អ្នក​នយោបាយ​ណា​មួយមាន​ឥទ្ធិពល​លើ​ចលនា​ឱយ​សោះ​ ព្រោះ​ពួក​គេក៏​អាច​ជា​អនាគត​ជន​ផ្តាច់​ការ​ថ្មី​នោះ​ដែរ​។ បន្ទាប់​ពី​របប​ផ្តាច់​ការ​ដួល​រលំ​ ការ​បោះ​ឆ្នោតថ្មី​ត្រូវ​តែ​ធ្វើ​ឡើង​ ដោយសុចរិត​ ​យុត្តិធម៌​ ស្មើ​ភាព ប្រើ​ប្រព័ន្ធ​ចំរុះ​ (ឯកត្តនាម​បូក​នឹង​សមាមាត្រ​) អ្នក​មូលដ្ឋាន​ត្រូវ​បោះ​ឆ្នោតតាំង​ពី​ថ្នាក់​តូច​រហូត​ដល់​ថ្នាក់​ធំ​ គឺ​ថា​សូម្បីតែ​​នាយក​សាលាឬ​សាកល​វិទ្យាធិការ​ម្នាក់​ក៏​ត្រូវបោះ​ឆ្នោត​ដោយ​ផ្ទាល់​ពី​សមាជិក​ដែរ​ ពុំ​មែន​បន្ត​ក្អែល​បក្ស​ចាត់​តាំងតាម​បែប​បទ​របប​ផ្តាច់​ការ​ទៀតនោះ​ទេ​។ បន្ទាប់​ពី​របប​​ផ្តាច់ការ​​ដួល​រលំ ដំណើរ​ប្រជាធិបតេយ្យនីយកម្ម​ (Democratization) មាន​ឧបសគ្គ​ពីរ​ គឺ​ ១. រដ្ឋប្រហារ​ និ ២. ការ​​ខ្វះ​យន្ត​ការ​ទប់​ស្កាត់​របប​ផ្តាច់​ការ​ថ្មី​ ឬ​ភាព​ទន់​ខ្សោយ​ខាង​ការ​អនុវត្ត​ច្បាប់​។

១. ការ​បង្ឃាំង​​រដ្ឋ​ប្រហារ

ក្រោយ​ពេល​ចលនា​​ជោគ​ជ័យ​​ ប្រជាជន​អាចសប្បាយ​ភ្លេច​ខ្លួន គិត​ថា​គ្មាន​មេ​ដឹក​នាំ​ផ្តាច់​ការ​ទៀត​ទេ​ គ្មាន​របប​ផ្តាច់​ការ​ទៀត​ទេ​ គ្មាន​អ្នក​មាន​អំនាច​ណា​មួយ​ហ៊ាន​យក​កង​ទាប់ ប៉ូលីស​ កង​សន្តិសុខ​ វាយ​ប្រហារ ប្រជាជន​ទៀត​ទេ​។ ផ្តួល​រំលំ​របប​ផ្តាច់​ការ​មួយ​ពុំ​មែន​មាន​ន័យ​ថា ​គ្មាន​របប​ផ្តាច់​ការ​​តទៅ​មុខ​​ទៀត​ឡើយ​ គឺ​ថា​អ្នក​នយោបាយ​ណា​ក៏​អាច​ក្លាយ​ជា​ជន​ផ្តាច់ការ​ដែរ​ ឱយ​តែ​ប្រជាជន​បណ្តែត​បណ្តោយ​ឱយ​ពួក​គេ​ធ្វើ​អ្វី​តាម​តែ​អំពើ​ចិត្ត​។ ការ​ធ្វេស​ប្រហែស​នេះ​អាច​បំផ្លាញ​សមិទ្ធ​ផលញើស​ឈាម​​របស់ប្រជាជន​ទាំងមូល​​ដែល​ប្រឹង​ប្រែង​​ទំរំា​ផ្តួលរបប​ផ្តាច់​ការចាក់​ឫស​ដុះ​ស្លែ​​បានសំរេច​​។ ​​​សូម​​ដាស់​ស្មារតី​បន្តិច​​ លោក ជីន​ សាប​ បាន​ព្រមាន​ថា​ «ការ​ដួល​រលំ​នៃ​របប​ដែល​ជិះ​ជាន់​ប្រជាជនមួយ​ សំរាប់​បុគ្គល​និង​ក្រុម​​មាន​អំនាច​មួយ​ចំនួន​ វា​គ្រាន់​តែ​ជា​ឱកាស​របស់ពួក​គេក្នុង​ការ​ឡើង​ទៅ​ធ្វើ​ជា​ម្ចាស់ថ្មី​ប៉ុណ្ណោះ​​។​​» របបដឹកនាំ​​ថ្មី​ណា​មួយ​ដែល​ឡើង​កាន់​អំនាច​​ដោយ​កម្លាំង​យោធា​ពុំ​មែន​ស្លូត ​គិត​ពី​ប្រជាជន​ខុស​ពី​របប​មុន​ ឬ​មានការ​​អត់​ធ្មត់​នឹង​អ្នក​ប្រឆាំង​នោះ​ទេ​ ពួក​គេ​នឹង​រិតតែ​សាហាវ​យង់​ឃ្នង​ ចរិត​រិត​តែ​ផ្តាច់​ការ​ រិត​ត្បិត​សេរី​ភាព​និង​របៀបរស់​នៅ​​​របស់​ប្រជាជនគ្រប់​យ៉ាង ​ ព្រោះ​ពួក​គេ​មាន​មេរៀន​ពី​របប​មុន​និង​ព្រួយ​ខ្លាច​នរណា​ម្នាក់​ឆក់​ដណ្តើម​អំនាច​ដែល​ទើប​តែ​វាយ​បាន​របស់​ពួក​គេ។​ ទោះ​បី​កាន់​តែ​ប្រើ​ប្រាស់​ហិង្សា​ រដ្ឋ​កាន់​តែ​ទន់​ខ្សោយ​ក៏​ដោយ សំរាប់​មនុស្ស​ដែល​បាន​អំនាច​ដោយ​ហិង្សា​ ពួក​គេមិន​ងាយ​នឹង​មាន​ថ្ងៃ​ជឿ​ថា ​ហិង្សា​គ្មាន​ប្រសិទ្ធ​ភាព​នោះ​ទេ​​ ពួក​គេ​នឹង​នៅ​តែ​ប្រើ​ហិង្សា​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​រហូត​ ជា​ពិសេស​ពេល​ដែល​ពួក​គេ​ទាល់​ច្រក​។ និយាយ​នេះ​ពុំ​មែន​មាន​ន័យថា​ ​រដ្ឋ​ប្រហារ​អាច​កើត​ឡើង​តែ​ក្នុង​បរិបទ​របប​ចាស់​ជិត​ដួល​រលំ​នោះ​ទេ​ គឺ​ថា ​រដ្ឋ​ប្រហារ​អាច​កើត​ឡើង​ទាំង​ក្នុង​កំលុង​ពេល​យុទ្ធនាការ​ប្រជាជន​កំពុង​ប្រព្រឹត្ត​ទៅ​​ ទាំង​ក្រោយ​ពេល​ក្រុមមាន​អំនាច​យោធា​​ណា​មួយ​ចាញ់​ឆ្នោត​និង​ក្រោយ​ពេល​របប​ផ្តាច់​ការ​បែក​ខ្ញែក​ដួល​រលំ។ល។ ​ពិសេស ​ក្រុម​អ្នក​ធ្វើ​រដ្ឋ​ប្រហារ​អាចនឹង​​ប្រកាស​កាលៃ​ខ្លួន​ឯង​ថា​ ទង្វើ​រដ្ឋ​ប្រហារ​របស់​ពួក​គេ​ស្របច្បាប់​​ ធ្វើ​តាម​ឆន្ទៈ​ប្រជាជន​ គេ​ជា​តំណាង​ចលនា​ប្រជាជន ពួក​គេ​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​ធ្វើ​ឱយ​របប​ចាស់​ដួល​ តែ​តាម​ពិត​គឺ​ពួក​គេ​ចាំ​ស៊ី​ស្រាប់​ពីកម្លាំង​ពល​កម្ម​របស់​ប្រជាជន​ប៉ុណ្ណោះ​។ ​បើ​មាន​រដ្ឋ​ប្រហារ​​កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​កាល​ណា​មួយ​នៃ​ចលនា​ លោក​ ជីន សាប​ បាន​ផ្តល់​ដំបូន្មានពីរ​ក្នុងការ​​ការ​ពារ​ទប់​ទល់​ប្រ​ឆាំង​នឹង​រដ្ឋ​ប្រហារ​​៖ ១. បដិសេធ​ភាព​ស្រប​ច្បាប់របស់​រដ្ឋ​ប្រហារ​ និង​ ២. រឹង​ទទឹង​​មិន​សហការ​នឹង​របប​ថ្មី​ដែល​កើត​ពី​រដ្ឋ​ប្រហារ​នោះ​។

បើ​កម្លាំង​យោធា​ពិត​ជា​​មាន​អានុ​ភាព​​និង​ប្រកប​ដោយ​អំនាច​មែន​ ហេតុ​អ្វី​ពួក​បះ​បោរ​ធ្វើ​រដ្ឋ​ប្រហារ​ទាំង​នោះ​នៅ​តែ​ព្យាយាម​ប្រកាស​ភាព​ស្រប​ច្បាប់​ ចង់​បាន​ការ​ទទួល​ស្គាល់​ពី​ប្រជាជន​ធ្វើ​អ្វី​ទៀត​? ព្រោះ​ភាព​ស្រប​ច្បាប់​គឺ​ជា​ការ​គាំទ្រ​ ការ​គាំទ្រយល់​ព្រម​របស់​ប្រជាជន ​ទើប​ជា​អំនាច​ពិត​ប្រាកដ​ដែល​របប​ដឹក​នាំ​ណា​ក៏​ត្រូវ​ការ​ជា​​​ចាំ​បាច់ដែរ​។​ការ​ទទួល​ស្គាល់​ពី​អ្នក​ដឹកនាំ​ចលនា​ប្រជាជន ​និង​ប្រជាជន​ស៊ីវិល​ទាំង​ឡាយ​អាច​ធ្វើ​ឱយ​ពួក​គេ​កាន់​អំនាច​បាន​ដោយ​សុខ​ស្រួល​ ប្រៀប​ដូច​បាន​ឆ្លង​កាត់​ការ​បោះ​ឆ្នោត​ត្រឹម​ត្រូវ​ដូច្នោះ​ដែរ​។ របប​ដឹក​នាំ​ថ្មី​ដែល​ជា​សមិទ្ធផល​នៃរដ្ឋ​ប្រហារក៏​ដូច​របប​ចាស់​ដែរ​ ត្រូវ​ការ​សសរ​ស្តម្ភ​​គាំទ្រ​ទាំង​ឡាយ​ពី​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ មាន​ដូច​ជា​អ្នក​រដ្ឋបាល​ការិយាធិបតេយ្យ​ ប៉ូលីស​ កង​សន្តិសុខ​ អ្នក​ជំនាញ​ ទី​ប្រឹក្សា​ តុលាការ និង​ប្រជាជនទាំង​មូល​​ដែល​ប្រើ​ប្រាស់​សេវាកម្មរដ្ឋ​។ល។​ ដែល​អ្នក​ទាំង​អស់​នេះ​ហើយ​ជា​អ្នក​ធ្វើ​ឱយ​ស្ថាប័ន​រដ្ឋ​ទាំង​ឡាយ​ដើរ​។ លុះ​ត្រា​តែ​មាន​អ្នក​ធ្វើ​តាម​​បញ្ជា​ ទើប​មាន​អ្នក​ចេញ​បញ្ជា​ បើ​ប្រជាជន​មិន​ទទួល​ស្គាល់​ថា​ ពួក​គេ​មាន​សិទ្ធិ​នយោបាយ​ស្រប​ច្បាប់​គ្រប់​គ្រង ​ត្រួត​ត្រា ​ដាក់​គោល​នយោបាយ​ដឹក​នាំ​រដ្ឋ​ទេ​ ពួក​គេ​នឹង​ចួប​គ្រោះ​ទុរ្ភឹក្សខាង​ផ្នែក​នយោបាយ​ពុំ​ខាន​ឡើយ​។ លោក​ អាល់​បឺត​ អាញ​ស្តាញ​ បាន​ដាស់​តឿន​ថា​ «ពិភព​លោក​ឋិតក្នុង​​​គ្រោះ​ថ្នាក់​ខ្លាំងមក​​ពី​មនុស្ស​ដែល​អត់​ទ្រាំ​និង​ជំរុញ​អំពើ​​អាក្រក់​​ជាង​មនុស្ស​ពិត​ប្រាកដ​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​វា​។» បើ​ប្រជាជន​មិន​បញ្ចេញ​ប្រតិកម្ម​ណា​មួយ​ ធ្វើ​ដូច​គ្មាន​អ្វី​កើត​ឡើង​ពេល​មាន​រដ្ឋ​ប្រហារ​ ពុំ​មែន​មាន​ន័យថា​ ​​ពួក​គេ​មិន​ធ្វើ​អ្វី​សោះ​នោះ​ទេ​ ប៉ុន្តែ​គឺមាន​ន័យ​ថា​ ពួក​គេ​សហការ​ចូល​រួម​នឹង​​​​​របបថ្មី​ដែល​បាន​មក​ពី​រដ្ឋ​ប្រហារ​នោះ​។​ ពាក្យ «​មិន​ធ្វើអ្វី​​សោះ» ​របស់​ប្រជាជន​ មិន​មាន​ន័យ​ដូច​ទង្វើ​របស់​ពួក​គេ​ឡើយ គឺ​ថា​​ ​ពួក​គេ​នៅ​តែ​ចូល​ធ្វើ​​ការ​ បង់​ពន្ធ​ បំរើ​និង​ប្រើ​​សេវាកម្ម​រដ្ឋ​ទាំង​ឡាយ​ ធ្វើ​ឱយប្រព័ន្ធ​រដ្ឋ​ទាំង​មូលដើរ​​ ច្បាស់​ណាស់​គឺ​ជា​ការ​សហការ​នឹង​របប​ដឹកនាំដោយ​​ប្រកែក​មិន​បា​ន​។​ បើ​ពួក​គេ​មិន​ធ្វើ​ការហើយ​ដេក​នៅ​ផ្ទះនោះ​​គឺសម​នឹង​​ពាក្យ​ «មិន​ធ្វើអ្វី​សោះ​»​​មែន​។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ​ ពួក​គេ​ចូល​រួម​បំពេញ​ដំណើរ​ការ​នា​នា​ឱយ​​​រដ្ឋ​ ហើយ​ប្រើ​ពាក្យ​ថា​ «មិន​ធ្វើ​អ្វី​សោះ​» គឺ​បង្ហាញ​ពី​ការ​មិន​យល់​ពី​បញ្ញតិ​ «កូដកម្ម»​ ឬ​ «វិធី​អហិង្សា​» តែ​ម្តង​។ ប្រជាជន​​ធ្វើ​បាតុកម្ម​អហិង្សា​ ទាំង​មិន​ដឹង​ថា​ ខ្លួន​ឯង​កំពុង​ប្រើ​វិធី​អហិង្សា​ និង​​មិន​ធ្វើ​បាតុកម្ម​អហិង្សា ​ទាំង​ខ្លួន​កំពុង​ប្រើ​វិធី​អហិង្សា​។ ដល់​ពេល​បរាជ័យ​ ពួក​គេ​និយាយ​ថា​បាតុកម្ម​អហិង្សា​គ្មាន​ប្រសិទ្ធភាព ប៉ុន្តែ​ពេល​ជោគ​ជ័យ​វិញ​ថា ​ពួក​គេ​បែរ​ថា​​មិន​មែន​មក​ពី​បាតុកម្ម​អហិង្សា​​ទេ​​​ ដូច្នេះ​ហើយ ​ទើប​អ្នក​សិក្សា​ត្រូវ​ប្រុង​ប្រយត្ន​នឹងការ​ប្រើ​ប្រាស់​​ភាសា​របស់​ប្រជាជន​​។ របប​ដែល​កើត​ចេញ​ពី​រដ្ឋ​ប្រហារយោធា​គឺ​ជា​​​របប​ផ្តាច់​ការ​យ៉ាង​ប្រាកដ​ ព្រោះ​ពួក​គេ​បាន​អំនាច​ដោយ​ហិង្សា​ជា​ជាង​សន្លឹក​​​ឆ្នោត​ ហើយ​របប​បែប​នេះ​​គ្មាន​ថ្ងៃ​ដឹក​តាម​របៀប​ប្រជាធិបតេយ្យ​ដាច់​ខាត​។ លោក​ស្រី​ អ៊ុង​ សាន​ ស៊ូ​ជី បាន​អះ​អាងដូច្នេះ​​ «ដំណើរ​ការ​​តាម​លទ្ធិ​ប្រជាធិបតេយ្យ​បើក​ឱយ​មាន​បំរែ​បំរួល​នយោបាយ​និង​សង្គម​ដោយ​គ្មាន​អំពើ​ហិង្សា​។»​ ហេតុ​នេះ​ អ្នក​ប្រើ​ហិង្សា​ដើម្បី​បាន​អំនាច​គឺ​ជា​អ្នក​បំពាន​គោល​ការណ៍​ប្រជាធិបតេយ្យ​តែ​ម្តង​។ ប្រជាជន​ត្រូវ​តែ​ប្រមូល​ផ្តុំ​គ្នា​ប្រឆាំង​ជា​បន្ទាន់​ បដិសេធ​ភាព​ស្រប​ច្បាប់​របស់​របបថ្មី​​ដែល​បាន​មក​ពី​រដ្ឋ​ប្រហារ​នោះ​ និង​ប្រើ​វិធី​មិន​សហការ​រឹង​ទទឹង​មិន​ចូល​បំរើ​ការ​ងារ​រដ្ឋ​ទាំង​ឡាយ​ធ្វើ​ឱយ​ពួក​គេ​គ្មានសសរ​ស្តម្ភ​គាំទ្រទ្រទ្រង់​​ មិន​អាច​ដឹក​នាំ​រដ្ឋ​បាន​។​ ដូចការ​រំពឹង​ទុក​នៅ​ក្នុង​របប​មុន​​ដែរ​ ពួ​ក​បះ​បោរ​ទាំង​នោះ​​នឹង​ប្រើ​វិធី​ហិង្សា​បង្ខំ​ប្រជាជន​ឱយ​សហការ​ដូច​គ្នា​ ប្រជាជន​ក៏​ត្រូវ​ប្រើ​វិធី​អហិង្សា​ដែល​ធ្លាប់​ប្រើ​ផ្តួល​របប​មុន​ម្តង​​ហើយ​នោះ​ ដើម្បី​ផ្តួល​គូ​ប្រកួត​ថ្មីនេះ​​នៅ​ទឹក​ទី​មួយ​តែ​ម្តងដែរ​​។ ដូច​យើង​លើក​ឡើង​ពី​ទ្រឹស្តី​របស់​លោក​ រ៉ូបឺត​ ផាត់​នេម​ រួច​​ហើយ​ បាតុកម្ម​អហិង្សា​ជា​ទំរង់​មួយ​នៃ​មូលធន​សង្គម​ (បណ្តាញ​អន្តរកម្ម​) ដែល​ប្រើ​​កាន់​តែ​ច្រើន​ កំរិត​ប្រជាធិបតេយ្យ​កាន់​តែ​កើន​ឡើង​ ផ្ទុយពី​អំពើ​ហិង្សា​ដែល​ប្រើ​កាន់​តែ​ច្រើន​ ប្រជាធិបតេយ្យ​កាន់​តែ​ស្រុត​ថម​ថយ​។ ដោយ​ហិង្សាមិនត្រឹម​តែ​សង្គ្រោះ​ប្រជាធិបតេយ្យ​ពុំ​បាន​ទេ​ ថែម​ទាំង​​​មាន​ផល​អាក្រក់​ចំពោះការ​អនុវត្ត​លទ្ធិ​ប្រជាធិបតេយ្យទៀត​​​ ដូច្នេះ​ វា​ពិតជា​គួរ​ឱយ​សង្ស័យ​ណាស់​អំពី​សិទ្ធិ​ស្រប​ច្បាប់​របស់​រដ្ឋ​ក្នុង​ការ​ប្រើ​យោធា​រក្សា​សណ្តាប់​ធ្នាប់​និង​ការ​ពារ​សន្តិសុខ​ជាតិ​ថា​តើ​ហេតុ​អ្វី​ប្រជាជន​ត្រូវ​ផ្តល់​សិទ្ធិ​នេះ​ឱយ​រដ្ឋ​។ បើ​គ្មាន​យោធា​ ក៏​គ្មាន​សង្គ្រាម​ គ្មាន​ការ​ឈ្លាន​ពាន​ពី​បរទេសលើ​ប្រទេស​ទន់​ខ្សោយ​ ​និង​របប​ផ្តាច់​ការ​ដែរ​ ដែល​របស់​ទាំង​បីនេះ​ហើយ​បំផ្លាញ​មនុស្ស​ជាតិ​អស់​ជា​ច្រើន​សតវត្សរ​​ ប្រជាជន​ជា​អ្នក​រង​គ្រោះ​ អ្នក​មានអំនាច​ជា​អ្នក​ទទួល​ផល​។ លោក​ ជីន​ សាប​ ក្រើន​រំឭក​ថា​ «ប្រទេស​ដែល​ទើប​តែ​រំដោះ​ខ្លួន​រួច​អាច​ចួប​ប្រទះ​​នូវ​ការ​គំរាម​កំហែង​ពី​បរទេស​ ដែលប្រទេស​នោះ​​ត្រូវ​ការសមត្ថភាព​ការ​ពារ​ជាតិ​​។ បរទេស​នឹងមាន​បំណង​​គំរាម​កំហែង​ប្រទេស​នោះ​ ដើម្បី​ត្រួត​ត្រា​សេដ្ឋកិច្ច​ នយោបាយ​ យោធា​របស់​ប្រទេស​នោះ​។ […] ដោយ​ប្រគល្ភ​​សមត្ថភាព​តវ៉ាដោយ​ផ្ទាល់​ទៅ​ឱយ​ប្រជាពលរដ្ឋ​​ប្រទេស​ដែល​ទើបបាន​​សេរីភាព​ថ្មី​ៗគួរចៀស​វាង​ពី​តំរូវ​ការស្ថាបនា​សមត្ថភាព​យោធា​រឹង​មាំ​​ ដែលតំរូវ​​ការ​យោធានេះឯង​គំរាម​កំហែង​ដល់ប្រជាធិបតេយ្យ​ [ក្នុង​ប្រទេស​ជា​ជាង​ការ​ពារ​ការ​ឈ្លាន​ពាន​របស់​បរទេស​] និង​ត្រូវ​ការ​ចំណាយធន​ធាន​សេដ្ឋកិច្ច​​យ៉ាង​ច្រើន​សម្បើម​ ដែលគេ​អាច​យក​ទៅ​ប្រើ​ក្នុង​គោល​បំណង​ផ្សេង​ទៀត​។» ក្នុង​ករណី​ប្រទេស​ទើប​តែ​បាន​​ផ្តួល​រំលំ​របប​ផ្តាច់​ការបាន​សំរេច​​ លោក ជីន សាប​ ហាម​មិន​ឱយ​ពង្រឹង​វិស័យ​យោធា​ទេ​ ព្រោះ​វា​អាច​ក្លាយ​ជា​ឧបករណ៍​របស់​អ្នក​នយោបាយ​ក្នុង​ស្រុក​ណា​មួយ​យក​លេស​សន្តិ​សុខ​​ជាតិ រួច​ប្រើ​កម្លាំង​យោធា​មក​កសាង​ខ្លួន​ធ្វើ​ជា​ជន​ផ្តាច់​ការ​ថ្មី​។ បើ​កំលុង​ពេល​​ប្រទេស​ធ្វើ​ប្រជាធិបតេយ្យ​នីយកម្ម​ មាន​សង្គ្រាម​ជា​មួយ​នឹង​បរទេសមិន​ថា​បរទេស​ឈ្លាន​ពាន​ឬ​ប្រទេសនោះ​​ឈ្លាន​ពាន​គេ​វិញ​នោះទេ​ ​រដ្ឋាភិបាល​អាច​យក​លេស​នេះ​កសាង​អំនាច​យោធា​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ធ្វើ​ជន​ផ្តាច់​ថ្មី​ ក្រោម​រូប​ភាព​ការ​ពារ​ជាតិ​ឬ​សង​សឹក​នឹង​បរទេស​ក៏​អាច​ថា​បាន​។ ដើម្បី​ពង្រឹង​វិស័យ​កង​ទាប់​​ ​​អ្នក​ដឹក​នាំ​ត្រូវ​ការ​ជំនួយ​យោធាបរទេស​​ដែល​ជំនួយ​នេះ​មាន​ផល​អាក្រក់លើ​​ប្រជាធិបតេយ្យ​និង​ជា​ជំនួយ​មាន​សំណង​ (សង​ជា​លុយ​ឬ​សង​ជា​លក្ខខណ្ឌ​ដោះ​ដូរ​អ្វី​មួយ​ក្រៅ​ពី​លុយ​) បរទេស​នឹង​ជះ​ឥទ្ធិ​ពល​អាក្រក់​លើ​រដ្ឋាភិបាល​។ ក្នុង​ករណី​មាន​បាតុកម្ម​ណា​មួយ​ យោធា​នោះនឹង​ក្លាយ​ជា​អាវុធ​មក​បាញ់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ឯង​ជា​ជាង​សត្រូវ​បរទេស​។ ​បើ​មាន​បរទេស​ឈ្លាន​ពាន​មែន​ គេ​នៅ​តែ​អាច​ប្រើ​វិធី​អហិង្សា​ដដែល​នោះ​ទៅ​ទប់​ទល់​នឹង​សត្រូវ​បរទេស​ដែរ​។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​ លោក​ ជីន​ សាប​ (១៩៩០) បាន​ផ្តល់​យោបល់​បង្កើត​គោល​នយោបាយ​ការ​ពារ​ជាតិ​ដោយ​ផ្អែក​លើ​ប្រជាជន​ស៊ីវិល​ ពោល​គឺ​ យក​ប្រជាជន​ធ្វើ​ជា​ខែល​ការ​ពារ​ជាជាង​យក​យោធា​ទៅ​វាយ​ទប់​ទល់​។ ​សូម​កុំ​ភ្លេច​ថា​ គន្ធី​ ប្រើ​វិធីអហិង្សា​មិន​សហការ​បណ្ដេញ​អង្លេស​ដណ្តើម​បាន​ឯករាជ្យ​ឱយ​សោះ​ ឯ​ទីម័រ​ខាង​កើត​ក៏​ដូច​គ្នា​ បាន​ឯករាជ្យ​ពី​ឥណ្ឌូនេស៊ី​តាម​រយៈ​ចលនា​ប្រជាជន​ នៅ​ឆ្នាំ​២០០២​។ ប្រជាជន​​អហិង្សា​មិនត្រឹម​តែ​មិន​អាចយក​​មក​ប្រើ​ក្នុង​គោល​បំណង​ទុច្ចរិត​ឈ្លាន​ពាន​ប្រទេស​ណា​មួយ​នោះ​ទេ គេ​អាច​ប្រើដើម្បី​ការ​ពារ​ប្រទេសជាតិ​​ផង​ដែរ​។​

២. ការ​អនុវត្ត​​ច្បាប់​រដ្ឋ​ធម្មនុញ្ញ​

«របប​ផ្តាច់​ការ​មួយ​អាច​ប្រែ​ទៅ​ជា​របប​ផ្តាច់​ការ​មួយ​ថ្មី​ទៀត​។» លោក​ អារីស្តូត្ល បាន​ព្រមាន​ដូច្នេះ​ តាំងពីជាង​ ២០០០​​ ឆ្នាំ​មុន​ឯ​ណោះ​។ វិធី​ទប់​ស្កាត់​ដែល​មាន​ប្រសិទ្ធភាព​មួយ​គឺ​ការ​តាក់​តែង​ ច្បាប់​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​និង​អនុវត្ត​ឱយបាន​​ខ្ជាប់​ខ្ជួប់​។ គេ​ត្រូវ​ពិនិត្យ​មើល​ច្បាប់​រដ្ឋ​ធម្មនុញ្ញ​ឡើង​វិញ​នូវ​មាត្រា​ណា​គួរ​ទុក​ មាត្រា​គួរ​កែ​ប្រែ​ មាត្រាណា​​គួរ​បន្ថែម​។ គេ​ត្រូវ​ដក​ចេញ​នូវ​មាត្រា​ណា​ដែល​មាន​ តែ​អនុវត្ត​មិន​រួច, មាត្រា​ណា​ដែល​មិន​បំរើ​ប្រជាជន​ បំផ្លាញ​រចនា​សម្ពន្ធប្រជាធិបតេយ្យ​ ដូច​ជា​បោះ​ឆ្នោត​សំរេច​ពី​សមាជិក​សភា​ ៥០បូក​១ កែ​​មក​ពី ​២ភាគ​៣ វិញ​ និង​លុប​បំបាត់​មាត្រា​ទាំង​ឡាយ​ដែល​ជំរុញ​ឱយ​រដ្ឋាភិបាល​មាន​​អំនាច​ប្រមូល​ផ្តុំ​។​ អ្វី​ដែល​គេ​មិនត្រូវ​ភ្លេច​នោះ​គឺ​ការ​ចូល​រួម​ពី​ប្រជាជន​ក្នុង​ការ​អនុម័ត​ច្បាប់​មាត្រា​ណា​មួយ​ មិន​មែន​បណ្តោយឱយ​អ្នក​នយោបាយ​កែ​ប្រែ​ច្បាប់​មក​បំរើ​តែ​បក្ស​ខ្លួន​ឯង​នោះ​ទេ​។​ បើ​បណ្តោយ​ឱយ​អ្នក​នយោបាយ​តែង​ច្បាប់តាម​ចិត្ត​ ច្បាប់​នោះ​នឹង​បំរើ​អ្នក​នយោបាយ​ជា​ជាង​ប្រជាពលរដ្ឋ។​ អ្នក​អង្គុយ​ក្បែរ​ច្បាប់​នឹង​យក​ច្បាប់​មក​ទ្រាំ​អង្គុយ​។ បើ​ច្បាប់​រដ្ឋ​ធម្មនុញ្ញ​ពិតជា​អាច​ការ​ពារ​ការ​យា​យី​ពី​របប​ផ្តាច់​ការ​បាន​មួយ​រយ​ភាគ​រយ​មែន​នោះ​ ក៏​គ្មាន​​របប​ផ្តាច់​ការ​ណា​អាច​កើត​ឡើង​ក្រោយ​មាន​ការ​បោះ​ឆ្នោត ឬ​អាចមាន​បក្ស​ណា​មួយ​​ធ្វើ​រដ្ឋ​ប្រហារដណ្តើម​អំនាច​អ្នក​ឈ្នះ​ឆ្នោត​បាន​​នោះដែរ​​។ លោក​ ជីន​ សាប​ បាន​ព្រមានអំពី​ការ​ទុក​ចិត្តបណ្តែត​បណ្តោយ​​អ្នក​នយោបាយ​ថា​ «ក្រុមមួយ​ចំនួន​នឹង​ធ្វើ​ភ្លេច​អំពី​ការ​កំណត់​ក្នុង​​ច្បាប់​រដ្ឋធម្មនុញ្ញ​ក្នុង​បំណង​កសាង​ខ្លួន​ជា​ជន​ផ្តាច់​ការ​ថ្មី​។ អាស្រ័យ​ហេតុ​នេះ​ តួនាទី​​អចិន្ត្រៃយរបស់​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ គឺ​អនុវត្ត​ការ​រឹង​ទទឹងមិន​សហការ​​ខាង​នយោបាយ​ជំទាស់​នឹង​អនាគត​ជន​ផ្តាច់​ការ​ទាំង​ឡាយ​និង​រក្សា​ការ​ពារ​រចនាសម្ពន្ធ​ សិទ្ធិ​ ទំរង់​បែប​បទ​ប្រជាធិបតេយ្យ​ [ពី​ការ​គំរាម​កំហែង​របស់​​របបផ្តាច់​ការ​និង​អ្នក​នយោបាយ​ណា​មួយ​]។​​» ដូច្នេះ​ គេ​ត្រូវ​ការ​គោល​នយោបាយ​ប្រជាធិបតេយ្យ​ជាក់​លាក់​ទាំង​ឡាយនិង​ជា​ពិសេស​យន្ត​ការ​ការ​ពារ​ផ្តន្ទាទោស​អ្នក​បំពាន​ច្បាប់​ទាំង​នោះ​មិន​ឱយ​ធ្វើ​អ្វី​ផ្តេស​ផ្តាស​បាន​​។ គេ​ត្រូវ​ធានា​ឱយ​បាន​នូវអំនាច​តុលាការ​និង​​អំនាច​យោធា​ឱយ​ដាច់​ឆ្ងាយ​ពី​ឥទ្ធិ​ពល​អ្នក​នយោបាយ ​ឬ​ក្រុម​ណា​មួយ​ដែល​មិន​តំណាង​ប្រជាជន​​, មិន​ឱយ​បង្ក្រាបឬ​សូម្បី​តែ​កាន់​អាវុធដែល​ប៉ះ​ពាល់​ខ្លាំង​ដល់​សុវត្ថិ​ភាព​​​របស់​បាតុករ​អហិង្សា​ ​ពេលកង​កម្លាំង​​ប្រឈម​​នឹង​ការ​តវ៉ា​របស់​ប្រជាជន​ស៊ីវិល​, បង្ឃាំង​រដ្ឋ​ប្រហារ​ ឬ​ជន​ណា​មួយ​ដែល​ប៉ង​យក​កង​យោធា​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ, ជា​ពិសេស​បំផុត​ គឺ​បញ្ចូល​ចំពូក​ថ្មី​ដាច់​ដោយ​ឡែកលំអិត​និង​មធ្យ័ត​បំផុតក្នុង​ច្បាប់​រដ្ឋ​ធម្មនុញ្ញ​​ជាតិ​ ​អំពី​សិទ្ធិ​និង​អំនាច​ដាច់​មុខ​របស់​ប្រជាជន​ក្នុង​ការធ្វើ​​បាតុកម្មដោយ​សន្តិ​វិធី​ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​អាច​ពាល់បំពាន​​បាន​។ ទោះ​អាច​មាន​ស្រាប់ក្នុង​ច្បាប់​កំពូល​​ហើយ​ក៏​ដោយ​ ក៏​គេ​ត្រូវ​លំអិត​និង​ចែងដោយ​​ឡែក​ ធ្វើ​ឱយ​អំពើ​អហិង្សា​ក្លាយ​ជា​រចនាសម្ពន្ធ​​ រាល់​អ្នក​បំពាន​អំនាច​ប្រជាជន​ត្រូវ​ផ្តន្ទា​ទោស​ធ្ងន់​បំផុត​។ ​ដើម្បី​ធានា​ពី​​អំនាច​ប្រជាជន​នៅ​ថ្ងៃ​មុខ​ រដ្ឋ​គួររួម​ដៃ​នឹង​​អង្គ​ការ​ពាក់​ពាន់ទាំង​ឡាយ​ ពិសេស​អង្គ​ការ​ដែល​ធ្វើ​ការ​ទាក់​ទង​នឹង​សកម្ម​ភាព​អហិង្សា​ បង្កើតស្ថាប័ន​ឯករាជ្យ​សំរាប់​​បណ្តុះ​បណ្តាល​ប្រជាជន​គ្រប់​ជាន់​ថ្នាក់​​​អំពី​បាតុកម្ម​អហិង្សានិង​ដំណើរ​ការ​នយោបាយ​​ ​និងបញ្ចូល​មេរៀន​ចលនា​ប្រជាជន​ក្នុង​កម្ម​វិធី​សិក្សា​គ្រប់​កំរិត​ ឈប់​បន្ត​លើក​តម្កើង​វប្បធម៌​ហិង្សា​បន្ត​ទៀត​ បែរ​មកជ្រោង​សកម្ម​ភាព​​អហិង្សា​វិញ​ម្តង​។ ​​​គេ​ត្រូវ​ចែង​ច្បាប់​ដូច្នេះ​ ព្រោះ​បាតុកម្ម​អហិង្សា​គឺ​ជា​អាវុធ​ចុង​ក្រោយ​បង្អស់​​របស់​ប្រជាជន​ពេល​ប្រព័ន្ធ​ប្រជាធិបតេយ្យ​គ្មាន​ការ​ឆ្លើយ​តប​ បោះ​ឆ្នោត​រើស​បាន​អ្នក​ដឹក​នាំ​ខុស​ ត្រូវ​បោះ​ឆ្នោតមុន​អាណត្តិ​ ឬ​ប្រព័ន្ធ​ដឹក​នាំ​ត្រូវ​បាន​គំរាម​កំហែង​ដោយអ្នក​នយោបាយ​​ផ្តាច់​ការថ្មី​​ណា​មួយ។  យុទ្ធនាការ​អហិង្សា​របស់​ប្រជាជន​ គឺ​ជា​​តួ​នាទី​អមតៈ​ត​ជំនាន់​របស់​ប្រជាជនស៊ីវិល​​ប្រឆាំង​នឹង​រដ្ឋាភិបាល​ណា​ដែល​មិន​​​បំរើ​ប្រជាជន ពុំ​មែន​សំរាប់​តែ​ករណី​របប​ផ្តាច់​ការ​ទេ​ តែ​គ្រប់​បញ្ហា​ទាំង​អស់​ដែល​ជា​ទំនួល​ខុស​ត្រូវ​របស់​រដ្ឋ​ចំពោះ​ប្រជាជន។​ ប្រជាជននៅ​​មាន​អាវុធ​ដែល​ខ្លាំង​ជាង​សន្លឹក​ឆ្នោត​មួយ​នេះ​ មិន​មែន​ជា​យុទ្ធោបករណ៍​ចម្បាំង​​ដូចអាវុធ​ដែល​​ជន​ផ្តាច់​ការ​ប្រើ​វាយ​ដណ្តើមនិង​​រក្សា​អំនាចនោះ​ទេ​​​​ តែ​គឺ​ជា​អាវុធ​ប្រជាធិបតេយ្យ​តាម​រយៈ​ចលនា​សង្គម មិន​ចំណុះ​ស្ថាប័ន​នយោបាយ​​ បង្អាក់​ទំនោរ​របស់​រដ្ឋាភិបាល​ដែល​ទោរ​រក​ទៅ​អ្នក​មាន​អំនាច​សេដ្ឋកិច្ច​ធំៗ​ទាំង​ឡាយ​​លើ​គោល​នយោបាយ​នា​នា​របស់​ជាតិ​។

ប្រជាធិបតេយ្យអាស្រ័យបាតុកម្មអហិង្សា: មូលហេតុដែលបាតុកម្មអហិង្សាមានប្រសិទ្ធភាពជាងកុបកម្មហិង្សា និង មធ្យោបាយធ្វើឱយបាតុកម្មអហិង្សាជោគជ័យ

Democracy base on Civil Resistance - Cover jpg

ទាញ​យក​ស្នារដៃ​ទាំង​មូល​ជា​ឯកសារ​អេឡិចត្រូនិច​ 163 ទំព័រ

Sovannarun TAY (2015) – Democracy base on Civil Resistance – Why Nonviolent Resistance Are More Effective than Violent Insurgency and How to Make Nonviolent Struggle Work

បុព្វ​កថា

៙បើ​យើង​ជា​អ្នក​និពន្ធ​​រង់​ចាំ​អ្នក​ដទៃ​សរសេរ​សៀវភៅ​នេះ​ ពុំ​ដឹងថា​​​ត្រូវ​​ចាំអស់​​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មានខែ​​ឆ្នាំ​នោះ​ទេ​ ទំរំាបាន​អាន ប្រហែល​រហូត​ដល់​ពេលបោះ​​ឆ្នោត​អាណត្តិ​ទី​៦ មិន​ដឹង​នៅ​ទី​ណា​ផង​។​ មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ ស្នារដៃ​របស់​អ្នក​ផ្សេង​ តិច​ឬ​ច្រើននឹង​ខុស​គ្នា​ពី​របស់​យើង​ជាក់​ជា​ពុំ​ខាន​។​ «បើអ្នក​និពន្ធ​គិត​ថា​អ្នក​និពន្ធ​ដទៃ​​​អាច​សរសេរ​បានគ្រាន់​បើ​​ជាង​ខ្លួន​ គេ​ទំនង​ជា​ពុំ​ចាប់​ផ្តើម​សរសេរ​ស្នារដៃ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​នោះ​ទេ​។» អ្នក​និពន្ធមួយ​ចំនួន​តែង​​មាន​គំនិត​បែប​នេះ​​ ទើប​ពួក​គេ​មាន​កម្លាំងចិត្ត​រុញ​ឱយ​ផ្តើម​សរសេរ​​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​បាន​។ ​​​និយាយ​នេះ​ពុំ​មែន​មាន​ន័យ​ថា ​យើង​ពុំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​កំហុសនៅ​ក្នុង​សេចក្តី​អត្ថាធិប្បាយ​​ទាំង​អម្បាល​ម៉ាន​សោះ​នោះ​ទេ​ ​ ព្រោះ​ស្នារដៃ​នេះ​ធ្វើ​ក្នុង​លក្ខណៈ​ប្រញាប់​ប្រញាល់ ដើម្បី​ឆាប់​បានចែង​ចាយ​ទៅឱយ​​ប្រជា​ជន​ដែល​កំពុងតែ​អស់​សង្ឃឹម​ ក្រោយ​ពេល​បាតុកម្ម​អហិង្សា​បរាជ័យ​។ ទោះ​បី​មាន​​បាតុកម្ម​ជា​ច្រើន​ករណី​ផ្សេងៗ​គ្នា​កើត​ឡើង​ពី​តូច​ទៅ​ធំ​និងពី​ធំ​ទៅ​​បរាជ័យ ក៏​យើងនៅ​តែ​​ពិបាក​រក​អ្នក​សិក្សា​ណា​ម្នាក់​និយាយ​​ភាព​សម​ហេតុ​ផលនៃ​​បាតុកម្ម​អហិង្សា​ ​​ ពី​របៀប​ដែល​ចលនា​ប្រព្រឹត្តទៅ​ យុទ្ធនាការ​​​អហិង្សា​អាច​ជោគ​ជ័យ​បាន​ដោយ​វិធី​ណា​ ក្នុង​កត្តា​ណា​ខ្លះ​ដែលធ្វើ​ឱយ​​បាតុកម្ម​​បរាជ័យ​​​​។ នៅ​ក្នុង​អ៊ីនធើរនេត​ យើងបាន​​ស្វែង​រក​ឃើញ​តែ​ពត៌មាន​ទាក់​ទង​នឹង​បាតុកម្ម​របស់​បក្ស​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ​ នៅ​ពេល​ដែល​យើង​​វាយ​ពាក្យ​ «អហិង្សា​» គឺថា ​អ្វី​ដែល​យើង​ចួប​ប្រទះ​ពុំ​មែន​ជា​វិធី​ធ្វើ​បាតុកម្ម​ ការ​សិក្សា​ពិសោធ​ វិភាគ​ឱយ​បាន​ច្បាស់លាស់​ចេញ​ពី​អ្នក​ឯកទេស​ខាង​បាតុកម្ម​អហិង្សា​​អ្វី​ទេ​។ មេ​ដឹក​នាំ​បាតុកម្ម​នោះ​ទៀត​សោត​ក៏​អសមត្ថភាព​ក្នុង​ការ​ដឹក​នាំ​បាតុកម្ម​ទៅ​ទៀត​ មិន​សូវ​យល់​ពី​ដំណើរ​ការ​បាតុកម្ម​ ពុំ​សូវមាន​​​ភាព​ច្នៃប្រតិដ្ឋ​ខាង​កល​យុទ្ធ​អហិង្សា​ ដូច្នេះ​ហើយ​ ពួក​គេ​គ្មាន​សមត្ថភាព​ពន្យល់អ្នក​ចូល​រួម​​​និង​មិន​អាច​បំប្លែង​ពួក​គេ​ឱយ​ក្លាយ​ជា​បាតុករ​អហិង្សា​ដ៏​រឹង​មាំបាន នាំ​ឱយចលនា​​បរាជ័យ​យ៉ាង​ងាយ​ ដោយ​គ្រាន់​តែ​គេ​មក​បង្ក្រាប​បំភ័យ​តែ​មួយ​លើក​សោះ​។ សូម្បី​តែ​អ្នក​វិភាគ​ឯករាជ្យ​ក៏​ពុំជជែក​វែក​ញែក​អំ​ពី​​បាតុកម្មអហិង្សា​ ឱយ​ច្បាស់​ដែរ​ កុំ​​ថា​ដល់ទៅ​​បក​ស្រាយ​ពី​មូល​ហេតុ​បរាជ័យ​របស់បាតុកម្ម​។ ​យើង​ពុំ​ដឹង​ថា​ អ្នក​ចេះ​លាក់​ខ្លួន​មិន​ហ៊ាន​និយាយ​ឬ​មិន​មានអ្នក​ចេះ​អំពី​វិធី​អហិង្សា​នោះ​ទេ​​​ ប៉ុន្តែទោះ​មិន​ចេះ​ដូច​ម្តេចក៏​ដោយ​ ក៏​​គេ​អាច​ស្រាវ​ជ្រាវ​បានតាម​អ៊ីនធើរនេត​និង​បណ្ណាល័យ​នា​នា​ដែរ​ ​ឱយតែ​​​គេ​មាន​ចិត្ត​ចង់​និង​ចាប់​អារម្ម​ពី​ប្រធាន​បទ​នេះ​។ ​មើល​ឃើញ​ដូច្នេះ​ វា​ជា​ឱកាស​របស់​​អ្នក​និពន្ធ​ក្នុងការ​​ត្រួស​ត្រាយ​វិស័យ​នយោបាយ​ខាង​បាតុកម្ម​​អហិង្សា​នេះ​។​

ស្នារដៃ​នេះ​​ចាប់​ផ្តើម​ពី​ពាក្យ​ថា​​ «សកម្ម»​ ​​ពោល​គឺ​ត្រូវ​ធ្វើ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​ជា​ជាង​ពឹងអ្នក​ដទៃ​​ឬ​ចាំ​គេ​ជួយ​​​ ដូច្នេះ​អ្នក​និពន្ធ​ត្រូវ​តែ​ផ្តល់​គំរូ​ឱយ​អ្នក​អាន​ជា​មុន​សិន ទោះបី​​គំរូ​នោះ​​តិច​តួច​ស្តួច​ស្តើង​ក៏​ដោយ​ចុះ​​។ សូម​បញ្ជាក់​ថា​ ឯកសារ​នេះ​​នៅ​មាន​ទំព័រ​បន្ត​​ ពោល​គឺ​​សេចក្តី​បញ្ចប់​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ​ គឺ​ជា​សេចក្តី​ផ្តើម​ដែល​អ្នក​និពន្ធ​ត្រូវផ្ទាត់​ទំព័រ​ប្រឹង​​​តែងបន្ថែម​ទៀត​​​​​។ ​​ ​ដំបូង​យើង​គ្រោង​ត្រឹម​សរសេរ​ជា​អត្ថបទ​ខ្លី​ល្មម​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ​ តែ​ដល់​កាន់​តែ​អានឯកសារ​អ្នក​ជំនាញ​​ កាន់​តែ​ជក់​ដៃ​សរសេរពី​មួយ​ទំព័រ​ទៅ​មួយ​ទំព័រ​​ កាន់​តែ​មាន​អារម្ម​ថា​ មាន​ចំណុច​ជា​ច្រើន​ស្អេក​ស្កះ​ដែល​យើង​មិន​អាច​មិន​សរសេរ​បាន​ មូល​ហេតុ​នេះ​​ហើយ​ទើប​ទំព័រ​ចេះ​តែ​កើន​ឡើង​ ផែន​ការ​សរសេរ​ត្រឹម​សប្តាហ​ក៏​ចូល​ដល់ខែ​ សរសេរ​ចប់​​ហើយ​ ក៏ចប់​ត្រឹមតែ​​​បណ្តោះ​អាសន្ន​ទៅ​ទៀត​​។​ យើង​ប្រឹង​ប្រែង​បែប​នេះ​​ ព្រោះ​យើង​បារម្ភ​ពី​​ការ​​បរាជ័យ​របស់​ចលនា​ប្រជាជន​​ជំរុញ​ឱយ​ក្រុម​ណាមួយ​​ចង់​ដើរ​ផ្លូវ​ផ្សេង​ពី​នេះ ដោយ​ចាប់​កាន់​អាវុធ​ បង្កើត​ក្រុម​ឧទ្ទាម​ដែល​ជា​សញ្ញា​គ្រោះ​ថ្នាក់​ដល់​ប្រទេស​ជាតិ​ទាំង​មូល​ជា​ជាង​គណបក្ស​កាន់​អំនាច​។ យើង​សូម​ប្រកាសប្រកប​ដោយ​ជំនឿ​ជាក់​ថា​ «បាតុកម្ម​អហិង្សាបរាជ័យ​ពុំ​មែនមាន​ន័យ​ថា​វា​មិន​អាច​ទៅ​រួច​នោះ​ទេ​​ តែ​គឺ​មក​ពី​អ្នក​ដឹក​នាំ​បាតុកម្ម​មិន​ចេះ​ធ្វើ​ឱយ​ចលនា​នោះ​ទទួល​បាន​ជោគ​ជ័យ​។ ហេតុ​នេះ​ បើ​យុទ្ធនាការ​បរាជ័យ​ ប្រជាពល​រដ្ឋ​​​មិន​ត្រូវរត់​​​ទៅ​ពឹង​ពាក់​បរទេស​ឱយ​អន្តរាគមន៍​យោធា​ឬ​រំពឹង​តុលាការ​អន្តរជាតិជា​ដាច់​ខាត​​​ មិនត្រូវ​ពឹង​សូម្បី​តែ​អ្នក​នយោបាយ​ប្រឆាំង​ក្នុង​ស្រុក​ និង​ហាម​ផ្តាច់​ការ​​ចាប់​កាន់​អាវុធធ្វើកុប​កម្ម​ហិង្សា​​​ បង្កើត​ចលនា​ឧទ្ទាម​ ​គាំទ្រ​ឱយ​មាន​​រដ្ឋ​ប្រហារ​ណា​មួយ​​ ទោះ​បី​ឋិត​ក្នុង​ស្ថាន​ភាព​គាប​សង្កត់ឃោរ​ឃៅ​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ​។ សំខាន់បំផុត​គឺ​​ត្រូវ​ចោទ​សួរថា​ ហេតុ​អ្វី​ការ​តវ៉ា​ដោយ​អហិង្សា​របស់ប្រជាជន​​​​នៅ​ប្រទេស​នានាលើ​សាកល​លោក​ជោគ​ជ័យ​​​​ បែរជា​​ចលនា​របស់​ខ្លួនវិញ​​បរាជ័យ​? ធ្វើ​ដូច​ម្តេច​ដើម្បី​យក​ជ័យ​ជំនះ​តាម​រយៈ​មធ្យោបាយអំនាច​ប្រជាជន? តើ​យើង​អាច​រៀនបាន​អ្វី​ខ្លះ​​​ពី​បរាជ័យនោះ​​?​​» ចម្លើយ​មាន​ក្នុង​ស្នារដៃ​ដ៏​ខ្លី​នេះ​ ទោះ​សរសេរ​ពុំ​ទាន់​ចប់​សព្វ​គ្រប់​ក៏​ដោយ​ ក៏​អាច​ប្រើ​ការ​បាន តិច​ឬ​ច្រើន ​​ត្រឹម​បណ្តោះ​អាសន្នដែរ​​។​

សៀវភៅ​នេះ​មិន​មែន​ជា​បទ​​សិក្សា​ឬ​សៀវភៅ​មេ​រៀន​នោះ​ទេ វា​គ្រាន់​តែ​ជា​សេចក្តី​ណែ​នាំ​អំពី​បាតុកម្ម​អហិង្សា​ត្រឹម​កំរិត​មូលដ្ឋាន​ប៉ុណ្ណោះ​ ទោះ​បី​មាន​ទ្រឹស្តី​អ្នក​ប្រាជ្ញជ្រៅ​​ជ្រះ​លាយ​លំ​បន្តិច​បន្តួច​ក្តី​។ ដូច​ចំណងជើង​​ស្រាប់​ យើង​បាន​ផ្តោត​ខ្លាំង​តែ​ទៅ​លើយុទ្ធនាការ​អហិង្សាទេ​ ឯ​យុទ្ធនាការ​​ហិង្សា​វិញ​ យើង​គ្រាន់ពន្យល់​​ក្នុង​កំរិត​សម​ល្មម​ដើម្បី​ប្រៀប​ធៀប​ប៉ុណ្ណោះ ហេតុ​នេះ​ទើប​យើង​មិន​និយាយ​ពី​កត្តា​ជោគ​ជ័យ​របស់​កុបកម្ម​ច្រើន​និងមិន​​ចាប់​ដាក់​ជា​ចំពូកមួយ​ដោយ​ឡែក​​​។​ ពិត​មែន​តែ​យើង​ផ្តោត​លើ​ចលនា​​ប្រជាជន​ដែល​មាន​រដ្ឋ​ជា​គូ​ប្រជែង​ ប៉ុន្តែ​ប្រាកដ​ណាស់​ គេអាច​​ប្រើ​វិធី​នេះ​​ទៅ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​​ជា​ច្រើន​ទៀត​ ដូច​ជា​ ការ​ងារ យេនឌ័រ បរិស្ថាន​ សិទ្ធិ​មនុស្ស​ វិសម​ភាព​សង្គម​ ទំនាស់​ដី​ធ្លី។​​ល។ ស្នារដៃ​នេះ​យើង​បែង​ចែង​ជាបី​​ចំណែក​គឺ​ ទ្រឹស្តី​ ពិសោ​ធន៍​ អនុវត្តន៍​​។ ការ​បង្ហាញ​តែ​ទ្រឹស្តី​ដើម្បី​គាស់​រំលើង​ភាព​សម​ហេតុ​ផល​នៃ​ជោគ​ជ័យ​របស់​ចលនា​ប្រជាជនពិត​មែន​តែ​ធ្វើ​ឱយ​គេ​យល់​ ប៉ុន្តែ​គេ​នៅតែ​​ពុំ​​ទាន់​ហ៊ាន​ជឿ​នៅ​ឡើយ​ បើ​ការ​ពិសោធ​​ភស្តុតាង​ជាក់​ស្តែង​ពុំ​ត្រូវ​បាន​ដាក់​បង្ហាញ​ច្រើន​ករណី​គ្រប់​គ្រាន់​ល្មម​អាច​ជឿ​ជាក់​បាន​។​នៅ​មិន​ទាន់​គ្រប់​​ឡើយ​ បើមិន​​ប្រាប់​ពី​វិធី​អនុវត្តន៍​ទេ​ នោះ​ទ្រឹស្តី​និង​ការ​ពិសោធ​អាច​នឹង​មិន​ក្លាយ​ជា​ការ​ពិត​ សំរាប់​ករណី​អ្នក​អនុវត្ត​អសមត្ថភាព​។ យល់​​ដូច្នេះ​ យើង​ក៏​ព្យាយាម​សរសេរ​អំពី​ការ​អនុវត្ត​ថែម​មួយ​ចុង​ក្រោយ​នេះ​​​។​

យើងបាន​​ពឹង​អាស្រ័យ​លើ​គំនិត​​អ្នក​ប្រាជ្ញ​ខាងចលនា​​​អហិង្សា​មួយ​ចំនួន​​​ ជា​ពិសេសគឺ​ ជីន សាប​ និង​ អេរិខា​ ឆេណូវេថ។ ក្រៅ​ពី​នេះ​ ក៏​​មាន​អ្នក​ជំនាញ​ដទៃ​ទៀត​ដែរ​ ដូច​ជា​ រ៉ូបឺត​ ហ៊ែលវី​, ខឺត​ ហ្ស៊ក់​, ប្រ៊ៀន​ ម៉ារទីន, សឺចា ផូផូវិច,​រ៉ូបឺត ប៊ើររ៉ូ និង​ ម៉ារៀ ស្ទីហ្វឹន​។ អំពី​អំនាច​និង​រដ្ឋ​ យើង​ទាញ​ចេញ​ពី​គំនិតសង្គម​វិទូ​និង​​ទស្សនវិទូ​​ ​ដូច​ជា​​ ម៉េក ​វែប៊ើរ, មីហ្សេល​ ហ្វ៊ូកូល​, ម៉ាយខល​ ម៉ាន់, ប៊្យែរ​ ប៊ួរយូ។ល។​​ មាន​សម្តី​សំរង់​ច្រើន​ហូរ​ហៀរ ដូច​ជារបស់​ គន្ធី,​ ឃីង,​ នីត្សឈី,​ កាមុស,​ ឆូម​ស្គី​​, អាញ​ស្តាញ​, អូរវែល​។ល។​ ដោយ​ហេតុ​​តែ​ជា​​ចំណូល​ចិត្ត​​របស់​យើង​ផ្ទាល់ទើបបាន​ជា​​ដាក់​ច្រើន​បែប​នេះ​ ​ទោះបី​​វា​មិន​សូវ​សម​រម្យ​ខាង​ផ្នែក​កម្ម​សិទ្ធិ​បញ្ញា​ក៏​ដោយ​។ គួរ​​ឱយ​ខ្មាស​ជាង​នេះទៅ​​ទៀតនោះ​​គឺ​ដោយ​សារ​តែ​អ្នក​និពន្ធ​ជា​មនុស្ស​កំប៉េក​កំប៉ុក​ពេគ​ គ្មាន​ស្នារដៃ គ្មាន​តម្រិះ​​វិជ្ជាអ្វី​​អួត​អាង​មក​​បំពាក់​ឱយ​ឃើញ​ថា​អស្ចារ្យ​​នឹង​គេ​ ហេតុ​នេះ​​បើ​មិន​ប្រើ​សម្តី​ សេចក្តីពន្យល់​ ទ្រឹស្តី​និងការ​​ស្រាវ​ជ្រាវ​របស់​អ្នក​ជំនាញ​និង​បុគ្គល​ល្បី​ៗ​ទាំង​នោះ​គឺ​មិន​កើត​ទេ​ ​គ្មាន​នរណា​គេ​ជឿ​យើង​តែ​ម្តង​​ សូម្បី​តែ​គំនិត​ត្រូវ​ឬ​យើង​យក​សម្តី​ត្រូវទាំង​នោះ​​យក​ថា​ឡើង​វិញ​សោះ​ក៏​គេ​គិត​ថា​​ការ​អះ​អាង​របស់​យើង​​ខុស​ដែរ​។ ​សូម​បញ្ជាក់​ថា យើង​មិន​បាន​ដាក់​ប្រភព​នៃ​សម្តី​សំរង់​ទេ​ ពី​ព្រោះ​​ស្នារដៃ​ទាំង​នោះ​មិន​ទាក់​ទងនឹង​ប្រធាន​បទ​របស់​យើង​ និង​ម្យ៉ាង​ ពិបាក​ស្វែង​រក​ប្រភព​ដើម​នៃ​សម្តី​ទាំង​​នោះ​ផង​ តែ​យើង​ព្យាយាម​កាត់​បន្ថយ​តាម​លទ្ធ​ភាព​ មិន​ចុះ​សម្តី​សំរង់​ណា​ដែល​មិន​ច្បាស់​ថា​សាមី​បុគ្គល​នោះ​មិន​​បាន​និយាយនោះ​​ទេ​។ ​

យើង​មិន​ហ៊ាន​អារ​កាត់​ថា​ អ្នក​ដែល​កំពុង​អាន​អត្ថបទ​នេះ​ទាំង​អស់​​​យល់​ពី​គំនិត​ក្នុង​ស្នារដៃ​​នេះក្នុង​កំរិត​ស្មើៗ​គ្នា​ទេ​។ ​ប៉ុន្តែ​យើង​មាន​ការប្តេជ្ញា​​​ថាមនុស្ស​ម្នាក់ៗ​អាចរៀន​អំពី​សកម្ម​ភាព​អហិង្សា​បាននិងអាច​យក​ទៅ​អនុវត្ត​​​​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ​ ដូច​វិធី​ហិង្សា​ដែរ​ ព្រោះ​ដោយ​ធម្មជាតិ នរណា​ក៏​​មាន​សមត្ថភាព​ធ្វើ​បាតុកម្ម​អហិង្សា​ដូច​ៗគ្នា មិន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ វិធី​អហិង្សា​ងាយ​ស្រួល​រៀន​និង​ប្រព្រឹត្ត​ជាងហិង្សា​ឆ្ងាយ​ណាស់​​។ រី​ឯ​ ទ្រឹស្តី​អំនាច​របស់​អ្នក​ប្រាជ្ញ​ពិត​ជា​ពិបាក​យល់​ យើង​ផ្ទាល់​គ្រាន់​តែប្រឹង​យល់​សើរៗ​ក៏​ចំណាយ​ពេល​មិន​តិច​ដែរ​ តែ​សំរាប់​អ្នកអានវិញ​មិន​ចាំ​បាច់​ចូល​ឱយ​ដល់ស្នូល​​ នោះ​​ឡើយ​ ត្រឹម​​​យល់​ច្បោល​ៗ​ក៏​បាន​ ត្បិត​ប្រធាន​បទ​សំខាន់​បំផុត​គឺ​បាតុកម្ម​ពី​​​អហិង្សា​ឯ​ណោះ​ទេ​។​​

ទោះ​បី​យ៉ាង​ណា​ យើង​សូម​ផ្តល់​យោបល់​ឱយ​ស្វែង​រក​អាន​ឯក​សារដើម​មក​​​ជា​ចាំ​បាច់​ ដែល​យើង​បាន​រាយ​នៅ​ខាងចុង​​នៃ​ស្នារដៃ​របស់​យើង​​ ព្រោះ​សំនេរ​របស់​យើង​មិន​ទាន់​លំអិត​និង​រាយ​អស់​ចំណុច​សំខាន់​នៅ​ឡើយ​ ម្យ៉ាង​យើងក៏​​ពុំ​​មែន​ជា​អ្នក​ជំនាញ​ដែរ​។ យើង​ត្រូវ​ការ​ពេល​ពិនិត្យ​ឯកសារ​ពិគ្រោះ​ឱយ​ជាក់​លាក់​និង​គ្រប់​គ្រាន់​ជាង​នេះ​ មិន​មែន​ចេះ​តែ​ស្រមៃ​ដាក់​នោះទេ​ ព្រោះ​វា​ជា​ទំនួល​ខុស​ត្រូវ​របស់​អ្នក​និពន្ធ​។ ទោះ​បី​ពិនិត្យ​យ៉ាង​ណា​ យើង​គ្មាន​ជំនឿ​ថា​អាច​ដក​ភាព​ទាស់​ឆ្គង់​ចេញ​ទាំង​អស់​ទេ​ គ្រាន់​តែ​សំរួល​តាម​សមត្ថភាព​របស់​យើង​ប៉ុណ្ណោះ​ ត្បិត​អ្នក​និពន្ធ​នៅ​ខ្ចី​ប្រាជ្ញា​នៅ​ឡើយ​។ យើង​រក​បាន​ឯកសារ​អំពី​ចលនាសង្គម​និង​​ចលនា​​អំនាច​ប្រជាជន​មានច្រើន​បង្គួរ​ដែរ​​​​នៅ​ក្នុង​អ៊ីធើរនេត ដោយ​មិន​រាប់​ពី​សៀវភៅ​បោះ​ពុម្ព​ផ្សាយ​​​ផង។ ទោះ​យ៉ាង​ណា​ ជា​ទួទៅ​ មាន​ឯកសារអំពី​យុទ្ធនាការ​អហិង្សា​​​នៅ​តែ​មាន​តិច​តួច​បើ​ប្រៀប​នឹង​យុទ្ធនាការ​ហិង្សា​​។ អាស្រ័យ​ហេតុ​ផល​ឯកសារ​នេះ​ក៏​ជំរុញ​ឱយ​យើង​បញ្ចូល​ឧបសម្ពន្ធ​ ក និង​ ខ ដោយ​គិត​ថា​វិធី​១៩៨​ ​និង​ទិន្នន័យ​ ៣២៣​ករណី​នោះ​ចាំ​បាច់​។

អ្នក​និពន្ធ​បាន​ចំណាយ​ពេល​វេលា​ពី​២ ទៅ​ ៥ ម៉ោង​ជា​មធ្យមក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​ ដើម្បី​សរសេរ​និង​អាន​ឯកសារ​ទាក់​ទង​នា​នា​ជា​ភាសា​អង្លេស​។ តាំង​ថ្ងៃ​អាទិត្យ ទី​១០​ ខែ​ធ្នូ​ ឆ្នាំ​២០១៤ (ទិវា​សិទ្ធិ​មនុស្ស​អន្តរជាតិ​)​ យើង​​ប្រឹង​ប្រែង​អស់​​ពេល​ប្រហែល​​​បី​​ខែ​ជាង​​មក​ហើយ​ ទោះ​ពុំ​សរសេរ​រាល់​​ថ្ងៃ​នៅ​ក្នុង​ចន្លោះ​វេលា​នោះ​ក៏​ដោយ​។ ដោយ​សារ​ស្នារដៃ​នេះ​ យើង​​លះបង់ពលកម្ម​ផ្ទាល់​ខ្លួន​​ច្រើន​ ដោយ​គិត​ក្នុង​ចិត្ត​ថា​ បើ​យើង​បាន​ចេះ​វិធី​ដែល​អាច​រំដោះ​ប្រជាជន​ហើយ​ យើង​ត្រូវ​ជួយ​អ្នក​ដទៃ​ឱយ​អាច​រំដោះ​ខ្លួន​ឯងដែរ​​។ នេះ​ជា​កាតព្វកិច្ច​របស់​អ្នក​ចេះ​ដឹង​ដែល​ត្រូវ​និយាយ​ការ​ពិត​ បដិសេធ​ពាក្យ​មុសា​ ប្រាប់​អំពី​វិធី​សាស្ត្រ​ស្វែង​រក​សច្ចភាព​និង​ទាត់​ចោល​កំហុស​ទាំង​ឡាយ​ ដែល​នៅ​មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នៅបាំង​ដោយ​​ជញ្ជាំង​​នៃ​វប្បធម៌ហិង្សា​នៅ​ឡើយ​។ ទី​បំផុត​ យើង​ពិត​ជា​ផលិត​ក្តិប​ស្នារដៃ​នេះ​ឱយ​ចេញ​ជា​រូប​រាងបានមែន​​ដោយ​សារ​​​ការ​តាំង​ចិត្ត​មិនទន្ទឹង​ចាំ​អ្នក​ដទៃ​សរសេរ! កំហុស​ទាំង​អក្ខរាវិរុទ្ធ​និង​ខ្លឹម​សារទាំង​ប៉ុន្មាន​​ជា​ការ​ធ្វេស​ធ្វេ​ ឬ​​ជា​កា​រគិត​​មិន​ដិត​ដល់ខ្វះ​ភស្តុតាងនិង​បក​ប្រែ​យល់​សេចក្តី​ក្នុង​ឯកសារ​របស់​អ្នក​ជំនាញ​មិន​ដល់របស់​​​អ្នក​និពន្ធ។                         ត. ស.

២៤/០៣/២០១៥

«យើង​អាច​មើល​ឃើញ​តែ​ក្នុង​ចម្ងាយ​មួយ​ខ្លី​ប៉ុណ្ណោះ​ទៅ​អនាគត​

ប៉ុន្តែ​យើង​មើល​ឃើញ​ [កិច្ច​ការ] ជា​ច្រើន​នៅ​ទី​នោះ​​ ដែលយើង​​ត្រូវ​ធ្វើ​ឱយ​ហើយ​។» — អាឡេន ធ្យូរីង​ (Alan Turing)


តារាង​មាតិកា​

 

បុព្វ​កថា​

លំនាំ​ដើម​

 

សញ្ញាណ​និង​ទ្រឹស្តី​

១. ​វប្បធម៌​អហិង្សា​

២. បាតុកម្ម​អហិង្សា 

៣. វិធី​អហិង្សា  

ក. បាតុកម្ម​តវ៉ា​និងការ​បញ្ចុះ​បញ្ចូល

ខ. ការ​មិន​សហការ​

គ. ​អន្តរាគមន៍​ដោយ​អហិង្សា​

៤. យន្ត​ការ​​​បំរែ​បំរួល​

ក. ការ​ប្តូរ​ជំហរ

ខ. ការ​សំរប​សំរួល

គ. ការ​បង្ខិត​បង្ខំ​ដោយ​អហិង្សា

ឃ. ការ​បំបែក​ចេញ

 

របប​ផ្តាច់​ការ​

៥. ​ប្រភព​នៃ​អំនាច​រដ្ឋ​  

៦. ​របប​ផ្តាច់​ការ​និង​ចរិត​របស់​ជន​ផ្តាច់​ការ  

៧. អំនាច​នយោបាយ​របស់​ជន​ផ្តាច់​ការ  

៨. ភាព​ផុយ​ស្រួយ​និង​ចន្លោះ​ប្រហោង​​នៃ​របប​ផ្តាច់​ការ​    

ក. ភាព​ទន់​ខ្សោយ​នៃ​​ប្រព័ន្ធ​​ផ្ទៃ​ក្នុង

ខ. មជ្ឈដ្ឋាន​សង្គម​

គ. មនោគម​វិជ្ជា​និង​តថភាព​ជាក់​ស្តែង​

 

ពិសោធន៍​

៩. មហន្តរាយ​នៃ​កុបកម្ម​ហិង្សា​

ក. អប្រជាធិបតេយ្យ​នៃ​ការ​ចូល​រួម​​

ខ. ជំនួយ​គាំទ្រ​ពី​រដ្ឋ​បរទេស សង្គ្រាម​ស៊ីវិល និង​ប្រជាធិបតេយ្យ​ក្រោយ​ទំនាស់

១០. អំនាច​នៃ​បាតុ​កម្ម​អហិង្សា

ក. អំនាច​​ប្រជាជន​ ៣,៥ភាគ​រយ​

ខ. ប្រជាធិបតេយ្យ​នៃ​ការ​ចូល​រួម​

គ. ជោគ​ជ័យ​និង​បរាជ័យ​របស់​​បាតុកម្ម​អហិង្សា​

ឃ. ភាព​គ្មាន​លក្ខ​ខណ្ឌ​នៃ​បាតុកម្ម​អហិង្សា​

ង. មរណភាព​ទាក់​ទង​នឹង​ទំនាស់​ដោយ​អហិង្សា​

ច. សមិទ្ធ​ផល​នៃ​បាតុកម្ម​អហិង្សា​

១១. អប្រសិទ្ធ​ភាព​នៃ​ការ​បង្ក្រាប​

ក. គោល​បំណង​នៃ​ការ​បង្ក្រាប​និងឆន្ទៈ​របស់​​ភ្នាក់​ងារ​បង្ក្រាប​

ខ. បំប្លែង​សត្រូវ​មក​ជា​មិត្រ​ យក​សេចក្តី​ស្រឡាញ់​ជំនះ​សេចក្តី​ស្អប់​

គ. ការ​គ្រប់​គ្រង​ការ​បង្ក្រាប​

១២. កូដ​កម្មរបស់​អ្នក​គាំទ្រ​ចលនា​ប្រជាជន​ដែល​ឋិត​ក្នុង​កណ្តាប់​ដៃ​ជនផ្តាច់​ការ​

​​១៣. រយៈពេលដែលបាតុកម្ម​អហិង្សា​ត្រូវ​ការដើម្បីទទួល​បាន​​​​​​​ជោគ​ជ័យ    

១៤. កត្តា​​ជា​សារវន្ត​ទាំង​ឡាយ​ដែលចូល​​រួម​កំណត់​ជោគ​ជ័យ​របស់​​បាតុកម្ម​អហិង្សា​

ក. ជំនឿជាក់​​និង​ការ​យល់​ដឹង​អំពី​បាតុកម្ម​

ខ. ការ​ដឹក​នាំ​និង​រៀប​ចំ​គ្រប់​គ្រង​បាតុកម្ម

គ. ទំហំ​និង​ភាព​ចំរុះ​​នៃ​អ្នក​ចូល​រួម​

ឃ. ភាព​ក្រាញ​ននៀល​នៃ​បាតុកម្ម

ង. ភាព​សំបូរ​បែប​នៃ​កល​យុទ្ធ

ច. ស្វ័យ​សំរេច​ចិត្ត​របស់​ពួក​អ្នកមាន​អំនាច​

 

អនុវត្តន៍​

១៥. ការ​អនុវត្ត​បាតុកម្ម​អហិង្សា

ក. បាតុកម្ម​ដោយពុំ​​អាស្រ័យ​លើ​តែ​​មេ​​ដឹក​នាំ​​

ខ. ភាព​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​និង​តួ​នាទីរបស់អ្នក​ដឹក​នាំ​

គ. ​ការ​ដឹក​នាំនិង​ចាប់​ផ្តើម​​បាតុកម្ម

ឃ. បង្កើត​មូលដ្ឋានស្រប​ច្បាប់នៃ​​​បាតុកម្ម

ង. មហា​យុទ្ធសាស្ត្រ

ច. ការ​បង្កើត​អត្ត​សញ្ញាណ​បាតុកម្ម​ដោយ​​ប្រើ​ប្រាស់និមិត្ត​​សញ្ញា

ឆ. ការ​ជ្រើស​រើស​ទី​តាំង​ធ្វើ​បាតុកម្ម

ជ. ការ​បំបែក​ការ​ភ័យ​ខ្លាច

ឈ. អំនាច​នៃ​ការ​លេង​សើច ចំអក​ និង​កំប្លែង​ស្ងួត

ញ. វិន័យ​អហិង្សា​

ដ. ការ​សម្ងាត់​និង​ការ​បើក​ចំហ​​

ថ. ការ​ទាក់​ទាញ​កៀង​គរ​ប្រជាជន

ឌ. ការ​ប្រមាណ​កម្លាំង​បាតុកម្ម

ឍ. ការ​បែង​ចែក​ការងារ​នៅ​ក្នុង​បាតុកម្ម

ណ. ការ​ទាញ​យក​ប្រយោជន៍​​ពី​ការ​បង្រា្កប​

១៦. ការ​ស្ថាបនា​មូល​ដ្ឋាន​គ្រឹះ​សំរាប់​ប្រជាធិបតេយ្យ​រយៈ​ពេល​វែង​

ក. ការ​បង្ឃាំង​រដ្ឋ​ប្រហារ​

ខ. ការ​អនុវត្ត​ច្បាប់​រដ្ឋ​ធម្ម​នុញ្ញ​

បច្ចិម​វាចា​

ឧប​សម្ពន្ធ​ ក

វិធី​អហិង្សា​ទាំង​១៩៨ ចង​ក្រងដោយ​​លោក ​ជីន​ សាប

ឧប​សម្ពន្ធ​ ខ

ទិន្នន័យ​អំពី​យុទ្ធ​នាការ​អហិង្សា​និង​ហិង្សាទាំង​ ៣២៣​ករណី​ ពី​ឆ្នាំ​១៩០០ ដល់​២០០៦

របស់​លោក​ស្រី​ អេរិខា​ ឆេណូវេថ​ និង​លោក​ស្រី​ ​ ម៉ារៀ ស្ទីហ្វឹន​