មូល​ហេតុដែល​​​​រដ្ឋាភិបាល​ខ្លាច​បាតុកម្ម​និង​អ្វី​ដែលពួក​គេ​មិន​សូវ​ខ្លាច​​?

រដ្ឋាភិបាលមិនខ្លាចប៉ុន្មានទេ ចលនាឧទ្ទាមប្រដាប់អាវុធ អន្តរាគមន៍យោធាពីបរទេស តុលាការឧក្រិដ្ឋកម្មអន្តរជាតិ រដ្ឋប្រហារ តែគឺ «បាតុកម្មដែលរដ្ឋាភិបាលមិនចង់ប្រឈមបំផុត»។ ទោះបីរដ្ឋាភិបាលរមែងធ្វើអន្តរាគមន៍បង្ក្រាបភ្លាមៗ រាល់ពេលមានវត្តមានក្រុមប្រដាប់អាវុធណាមួយដែលប៉ងផ្ដួលរំលំរដ្ឋ នៅក្នុងដែនអធិបតេយ្យរបស់ខ្លួន គេគប្បីយល់ថា រដ្ឋាភិបាលតែងមានមូលដ្ឋានយោធាខ្លាំងគ្រប់គ្រាន់ទើបអាចរក្សារដ្ឋអធិបតេយ្យបាន ឯក្រុមប្រដាប់អាវុធតែងប្រទះឃើញថា រដ្ឋរមែងមានសមត្ថភាពយោធាខ្ពស់ជាងខ្លួនជានិច្ច ទោះបីមានករណីខ្លះមានរដ្ឋបរទេសគាំទ្រផ្នែកសព្វាវុធនិងមូលដ្ឋានទ័ព ក៏មិនប្រាកដថាមានឱកាសឈ្នះខ្ពស់នោះដែរ។ អន្តរាគមន៍យោធាពីបរទេសក៏មិនខុសគ្នា ដរាបណាគេប្រើវិធីហិង្សាដែលរដ្ឋាភិបាលបានត្រៀមខ្លួន មានលក្ខណសម្បត្តិយោធាគ្រប់គ្រាន់ ទោះរដ្ឋនោះអាចដួលក៏មិនមែនធ្វើក្នុងរយៈពេលខ្លីនិងបង្កផលវិបាកអវិជ្ជមានតិចនោះដែរ។ រីឯតុលាការឧក្រិដ្ឋកម្មអន្តរជាតិវិញ គេពិបាកជឿជាក់លើប្រសិទ្ធភាពណាស់ ត្បិតតុលាការនេះផ្អែកលើសហគមន៍អន្តរជាតិខ្លាំង ដូច្នេះហើយគេកម្រអាចរំពឹងថា អន្តរជាតិខ្វាយខ្វល់ពីរដ្ឋណាមួយដែលគ្មានទាក់ទងនឹងផលប្រយោជន៍នយោបាយនិងសេដ្ឋកិច្ចរបស់ពួកគេណាស់។ ពិសេសតុលាការនេះមិនអាចចាប់ជនសង្ស័យណាមួយទៅកាត់ក្តីដោយខ្លួនឯងនោះឡើយ គឺអាស្រ័យទាំងស្រុងលើរដ្ឋសមាជិក មានន័យថា បើរដ្ឋជាសមាជិកបដិសេធមិនបញ្ជូនជននោះ តុលាការមិនមានអំនាចអ្វីឬមិនទាន់មានយន្តការដាក់សម្ពាធលើរដ្ឋជាសមាជិកដែលមិនគោរពសាលដីការបស់ខ្លួននោះទេ។ ចំពោះរដ្ឋប្រហារ ថ្វីត្បតិរដ្ឋាភិបាលជាទួទៅ គ្មានគោលនយោបាយបង្ការក៏ដោយ (វិធានការត្រៀមសង្គ្រោះគណបក្សដែលកាន់អំនាចពីការប៉ុនប៉ងដណ្តើមអំនាចដោយកម្លាំងពីក្រុមនយោបាយដែលមិនកាន់អំនាចឬដោយក្រុមយោធា) រដ្ឋប្រហារមិនងាយជោគជ័យទេ វាត្រូវការការសម្ងាត់ខ្ពស់និងមិនបង្កឱយមានការផ្លាស់ប្តូររចនាសម្ព័ន្ធនយោបាយជាវិជ្ជមានឡើយ គ្រាន់តែប្តូរពីចៅហ្វាយមួយ មកចៅហ្វាយដែលអាក្រក់ជាងមុនប៉ុណ្ណោះ បំផុតនោះគឺវាបង្កើនហានិភ័យសង្គ្រាមស៊ីវិល។ លោក Patrick McGowan  អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនយោបាយ នៅអារីហ្សូណា ប្រមូលកត់ត្រាគំរោងការរដ្ឋប្រហារចំនួន ៣៣៦ករណីនៅអាហ្រ្វិច ដែលក្នុងនោះ មានតែ៨២ករណីប៉ុណ្ណោះជោគជ័យ ហើយ ១៩១ករណីទៀត បានត្រឹមតែចូលដល់ដំណាក់កាលប៉ុនប៉ងប៉ុណ្ណោះ។ ថ្វីត្បិតការសិក្សានេះធ្វើឡើងតែនៅអាហ្វ្រិច តែប្រាកដណាស់ វាអាចប៉ាន់ស្មាននិងលាតត្រដាងពីលក្ខណៈទូទៅរបស់រដ្ឋប្រហារនៅប្រទេសផ្សេងៗទៀត គឺថា បើគេសិក្សាពីរដ្ឋប្រហារនៅប្រទេសផ្សេងនឹងទទួលលទ្ធផលប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។ បើសូម្បីរដ្ឋប្រហារមិនអាចផលិតលទ្ធផលវិជ្ជមានលើវិស័យនយោបាយនិងមានអត្រាបរាជ័យខ្ពស់ទៅហើយក្រៅពីនេះនៅសល់តែការបោះឆ្នោតជាតិប៉ុណ្ណោះ តើរដ្ឋាភិបាលខ្លាចចាញ់ឆ្នោតមែនទែន?

            ចម្លើយគឺថាខ្លាចការបោះឆ្នោតដែលខ្លួនមិនមានសង្ឃឹមឈ្នះមែនហើយ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាអ្វីដែលគណបក្សកាន់អំនាចមិនអាចទាយទុកនិងគ្មានយុទ្ធសាស្ត្រទប់ទល់នោះទេ។ បើការបោះឆ្នោតអាចគំរាមកំហែងដល់អំនាចរបស់ពួកគេ គ្មានអ្វីចម្លែកទេ បើពួកគេត្រៀមគ្រប់កលល្បិចដើម្បីបញ្ចៀសលទ្ធផលមួយនេះ ដូចជា ក្តាប់ស្ថាប័នបោះឆ្នោត គំរាមឬទិញទឹកចិត្តអ្នករៀបចំការបោះឆ្នោត បង្កើតភាពមិនប្រក្រតី មិនទទួលស្គាល់លទ្ធផលឆ្នោត (ប្រសិនបើមិនឈ្នះ) និងបំបិទមាត់អ្នកប្រឆាំងដែលលើកឡើងពីភាពមិនប្រក្រតី ឬក៏បង្ក្រាបអ្នកដែលជំរុញឱយខ្លួនចុះចេញពីអំនាចជាអាទិ។ ទោះបីលទ្ធផលឆ្នោត គណបក្សផ្សេងឈ្នះក៏ដោយ ក៏គណបក្សកាន់អំនាចអាចមិនទទួលស្គាល់លទ្ធផល មិនព្រមចុះចេញពីអំនាច បង្ក្រាបអ្នកមិនព្រមទទួលស្គាល់ និងអាចធ្វើរដ្ឋប្រហារគណបក្សឆ្នោតគ្រប់ពេលវេលា ព្រមទាំងអាចបង្កការរាំងស្ទះមិនឱយគណបក្សកាន់អំនាចថ្មីធ្វើអ្វីបាននោះដែរ។  រដ្ឋប្រហារមិនមែនមានសង្ឃឹមជោគជ័យទាបរហូតនោះទេ ប្រសិនបើក្រុមដែលធ្វើរដ្ឋប្រហារនោះគឺជាអតីតក្រុមអ្នកកាន់អំនាច មានសមត្ថភាពយោធាខ្ពស់ មានគំរោងការសម្ងាត់និងប្រតិបត្តិការរលូត ពិសេសគឺធ្វើឡើងចំពោះភាគីម្ខាងទៀតដែលគ្មានការត្រៀមខ្លួន គ្មានវិធានការបង្ការ និងគ្មានកម្លាំងទ័ពទាល់តែសោះ។ ចុះបើការបោះឆ្នោតដែលប្រជាជនសង្ឃឹមលើបំផុតមិនអាចធានាបានទៅហើយ តើបាតុកម្មអាចជួយអ្វីបាន បើរដ្ឋាភិបាលក៏អាចបង្ក្រាបបានដែរនោះ?

មានកងសន្តិសុខ មានយោធា  មានប៉ូលីស មានអ្នកការិយាធិបតេយ្យ មានគុក។ល។ ពិតមែនតែជាសសរស្តម្ភទ្ររបបដឹកនាំ អាចទប់ទល់វាយបង្ក្រាបបាតុកម្មរបស់ប្រជាជនមែន ប៉ុន្តែមិនមែនគ្រប់ការបង្ក្រាបអាចជួយសង្គ្រោះរដ្ឋាភិបាលពីការប្រឆាំងរបស់ប្រជាជននោះទេ។ អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនយោបាយស្រ្តីពីររូប  Erica Chenoweth និង Maria J. Stephan ដែលម្នាក់ជំនាញផ្នែកអំពើហិង្សាខាងនយោបាយនិងភេរវកម្ម ឯម្នាក់ទៀតឯកទេសខាងការប្រឆាំងរបស់ប្រជាជនស៊ីវិលឬបាតុកម្មអហិង្សា បានរួមគ្នាសិក្សាប្រៀបធៀបបែបពិសោធន៍រវាងវិស័យទាំងពីរបានរកឃើញថា យុទ្ធនាការអហិង្សាដែលផ្អែកលើប្រជាជនស៊ីវិលមានអត្រាសំរេចបានគោលបំណងរបស់ខ្លួនរហូតដល់ទៅ ៥៣%ឯណោះ ពោលគឺទ្វេដង បើប្រៀបនឹងយុទ្ធនាការហិង្សាដែលមានសង្ឃឹមជោគជ័យតែ ២៦%ទេ។ ពិសេសជាងនេះទៀត គ្មានយុទ្ធនាការអហិង្សាណាបរាជ័យនោះទេ បើសិនសំរេចបានការចូលរួមដោយសកម្ម ចំរុះ និងបន្តបន្ទាប់ពីចំនួនត្រឹមតែ ៣,៥%នៃប្រជាជនសរុបប៉ុណ្ណោះ ហើយភាគច្រើននៃចលនាទាំងនោះ ទទួលបានជ័យជំនះដោយមានចំនួនអ្នកចូលរួមតិចជាងឆ្ងាយពីចំនួនភាគរយនេះ។ តែនេះមិនមែនមានន័យថា គេគ្រាន់តែប្រមូលផ្តុំគ្នានៅទីសាធារណៈឱយគ្រប់ ៣,៥% ហើយជោគជ័យនោះទេ។ ស្រដៀងគ្នានឹងកត្តាជោគជ័យនៃយុទ្ធនាការហិង្សាដែរ មិនមែនមានទ័ពច្រើនតែងតែឈ្នះនោះទេ គេទាមទារយុទ្ធវិធីធ្វើសឹកច្រើនចំរុះ បត់បែនតាមដំណើររបស់សត្រូវនិងភូមិសាស្ត្រសមរភូមិ មានអង្គការដឹកនាំរឹងមាំ, ឈ្លាសវៃ, ច្បាស់លាស់, មានផែនការយុទ្ធសាស្ត្រត្រឹមត្រូវ អាចតស៊ូក្រាញននៀលក្នុងរយៈពេលយូរល្មម និងវាយឱយចំចំណុចខ្សោយរបស់គូប្រជែងជាដើម។ល។ យុទ្ធនាការអហិង្សាក៏ត្រូវអង្គការដឹកនាំដែរ (ជាលក្ខណៈវិមជ្ឍការឬបណ្តាញ) ទាមទារការបណ្តុះបណ្តាលបាតុករ, ពង្រឹងវិន័យមិនប្រើហិង្សា, ប្រើវិធីអហិង្សាតាមកាលៈទេសៈ (ពិសេសក្នុងស្ថានភាពបង្ក្រាប), ក្រាញននៀល, ស្រូបយកភក្តីភាពពីភ្នាក់ងារបង្ក្រាបឬអ្នកបំរើការរដ្ឋ។ល។ តាមរយៈការសិក្សាដដែល ទោះបីប្រឈមនឹងការបង្ក្រាប យុទ្ធនាការអហិង្សានៅតែមានឱកាសជោគជ័យខ្ពស់ជាងយុទ្ធនាការហិង្សាដែរ គឺ ៤៦%  ទល់នឹង ២០%។ នេះក៏ព្រោះការបង្ក្រាបបាតុកម្មអហិង្សា ដើម្បីបញ្ឈប់ការតវ៉ា បន្ថយការចូលរួម បំភ័យជាដើមនោះ អាចទទួលបានលទ្ធផលផ្ទុយ ពោលគឺបញ្ឆេះកំហឹងមហាជន បង្កើនការចូលរួម បន្ទាបភាពស្របច្បាប់របស់រដ្ឋអំនាច ធ្វើឱយបាតុករលែងខ្លាចបែរជាកាន់តែប្តូរផ្តាច់ប្រឆាំង ពិសេសភ្នាក់ងារបង្ក្រាបមិនប្រាកដថាមានភក្តីភាពចំពោះរដ្ឋអំនាចរហូតទេ ប្រសិនបើចំនួនអ្នកចូលរួមកើនឡើង មានគ្រួសារ មិត្រភក្តិ និងអ្នកជិតខាងរបស់ពួកគេនៅក្នុងចំណោមអ្នកធ្វើបាតុកម្ម, យុទ្ធនាការប្រើវិធីអហិង្សាដែលពិបាកបង្ក្រាបដូចជា កូដកម្មមិនទៅធ្វើការសំងំនៅផ្ទះ ដោយមន្ត្រីរាជការ, កម្មករនិយោជិត, គ្រូសិស្សមិនទៅបង្រៀនឬរៀន, … ពហិការមិនទៅបោះឆ្នោត , មិនរាប់រកលក់ដូរអ្វីឱយភ្នាក់ងារបង្ក្រាប, មិនផ្តុំគ្នា តែនៅតែបន្តបាតុកម្ម។ល។ ដរាបពួកគេបន្តមិនសហការក្នុងរយៈពេលមួយយូរគ្រប់គ្រាន់ (សប្ដាហ៍, ខែ, តិចជាង៣ឆ្នាំ យុទ្ធនាការអហិង្សាមានកាលកំណត់ជាមធ្យម ៣ឆ្នាំពីផ្តើមដល់បញ្ចប់ ឯយុទ្ធនាការហិង្សាវិញ ៩ឆ្នាំឯណោះ) ប្រព័ន្ធសេដ្ឋកិច្ចនិងនយោបាយនឹងជាប់គាំង មិនអាចឱយអ្នកដឹកនាំរដ្ឋបន្តកាន់អំនាចបានឡើយ ទោះពួកគេមានសមត្ថភាពយោធាបង្ក្រាបខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។  ផ្ទុយទៅវិញ បង្ក្រាបយុទ្ធនាការហិង្សាឬកុបកម្មបែរជាលើកមុខលើកមាត់របបដឹកនាំឱយស្របច្បាប់ក្នុងនាមរក្សាសណ្តាប់ធ្នាប់ ធ្វើឱយប្រជាជនរត់រករដ្ឋអំនាចដើម្បីសន្តិសុខ ធ្វើឱយភ្នាក់ងារបង្ក្រាបប្តូរស្លាប់ការពាររបប (ជាជាងរវាសចិត្តលែងស្មោះស្មគ្រនឹងរដ្ឋអំនាច) ព្រោះសុវត្ថិភាពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេក៏ត្រូវបានគំរាមកំហែងដោយសារអំពើហិង្សាពីភាគីប្រឆាំងដែរ។ ពិតមែនតែតាមរយៈការសិក្សា ការបង្ក្រាបដោយហិង្សាបន្ថយលទ្ធភាពជោគជ័យរបស់យុទ្ធនាការ គឺប្រហែលជិត៣៥% ប៉ុន្តែយុទ្ធនាការអហិង្សានៅតែមានប្រសិទ្ធភាពជាងយុទ្ធនាការហិង្សា ដោយមិនគីតពីប្រតិកម្មហិង្សា របបផ្តាច់ការ ឬរដ្ឋអំនាចជិះជាន់នោះឡើយ ពោលគឺគ្មានទេកត្តាលក្ខខណ្ឌ មានតែកត្តាចលនាខ្លួនចេះដឹកនាំ មានជំនាញ តាក់ទិច វិន័យ ផែនការត្រឹមត្រូវឬទេ។ គេគប្បីយល់ថា ប្រភពធនធានដើម្បីជួលភ្នាក់ងារបង្ក្រាបទាំងនោះឱយមកធ្វើការ ដើរវាយបាតុករ ក៏បានមកតែពីប្រជាជន ពីពន្ធអាករសព្វសារពើ ពីសកម្មភាពសេដ្ឋកិច្ចរបស់ពលរដ្ឋនោះដែរ។ ប្រសិនបើពួកគេធ្វើកូដកម្មបង្អាក់ដំណើរការសេដ្ឋកិច្ច រដ្ឋអំនាចនឹងគ្មានថវិកាទ្រទ្រង់បានយូរគ្រប់គ្រាន់ឡើយ ដើម្បីទិញទឹកចិត្តភ្នាក់ងារទាំងឡាយឱយស្តាប់បង្គាប់ខ្លួន នេះនៅមិនគិតពីប្រភពធនធានមនុស្សផង ត្បិតវាក៏បានមកតែពីប្រជាជនចូលបំរើការងាររដ្ឋ ធ្វើមន្ត្រីរាជការ ប៉ូលីស កងសន្តិសុខ ទាហានដែរ។ បើភ្នាក់ងារបង្ក្រាបធ្វើជាសុំច្បាប់សំរាកច្រើនគ្នា ក្នុងរយៈពេលដែលរដ្ឋអំនាចត្រូវការពួកគេបំផុតនោះ របបដឹកនាំនឹងដួលព្រោះអស់មានអ្វីមកការពារពួកគេពីបាតុកម្មរបស់ប្រជាជនទៀតហើយ។ ទោះបីករណីភ្នាក់ងារទាំងនោះនៅតែស្មោះស្មគ្រនឹងរបបដឹកនាំក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនអាចរស់នៅដាច់ដោយឡែកពីប្រជាជនសាមញ្ញនិងក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្លួនឡើយ អ្នកមានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធនឹងភ្នាក់ងារទាំងនោះនៅតែអាចបញ្ចុះបញ្ចូលឱយឈប់សំរាកការងារបណ្តោះអាសន្ន ដោយដាក់សម្ពាធផ្លូវចិត្តនិងផ្លូវសេដ្ឋកិច្ចលើពួកគេដែរ។

            អាស្រ័យលើឱកាសជោគជ័យខ្ពស់ ត្រូវការអ្នកចូលរួមត្រឹមតែ ៣,៥ %នៃប្រជាជនសរុប មានតាក់ទិចច្រើនប្រើ ដើម្បីបញ្ចៀសនិងពន្យារពេលធ្វើឱយការបង្ក្រាបអប្រសិទ្ធភាព អាចដាក់សម្ពាធបង្ខំនិងដកហូតប្រភពអំនាច ខាងសេដ្ឋកិច្ច នយោបាយ និងសង្គមពីរបបដឹកនាំ ពិសេសគឺអាចបង្វែរភក្តីភាពរបស់ភ្នាក់ងាររដ្ឋឱយនៅអព្យាក្រឹតមិនការពាររបបដឹកនាំ ហើយនិងវាយចំចំណុចខ្សោយរបស់រដ្ឋអំនាចដែលខ្លាំងតែខាងកម្លាំងហិង្សា មិនមែនជំនាញខាងទប់ទល់នឹងការប្រឆាំងពីប្រជាជនស៊ីវិល។ បើគេយល់និងចាប់បានពីកត្តានានាខាងលើនេះ មានអ្វីចម្លែកដែលថា រដ្ឋាភិបាលខ្លាចបាតុកម្មជាងការបោះឆ្នោត , ចលនាឧទ្ទាមប្រដាប់អាវុធ, អន្តរាគមន៍យោធាពីបរទេស, តុលាការឧក្រិដ្ឋកម្មអន្តរជាតិ និងរដ្ឋប្រហារនោះ៕៚

Source: VOD Hot News

ពុធ, ១១/១១/១៥

ការ​បង្កើត​អត្ត​សញ្ញាណ​បាតុកម្ម​ដោយ​​ប្រើ​ប្រាស់និមិត្ត​​សញ្ញា​

អំនាច​ក៏​អាច​មាន​នៅ​ក្នុង​ការ​បក​ប្រែ​និមិត្ត​សញ្ញា​ដែរ​។ អំនាច​និមិត្ត​រូប​​គ្រប់​​គ្រង​ឥរិយាបថ​មនុស្ស​ ទាំង​ពេល​ខ្លះ​មនុស្ស​​ចំណុះ​​នឹង​អំនាចនេះ​យ៉ាង​ស្កប់​ស្កល់​​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន​។ សូម​រំឭក​ផង​ដែរ​​ថា​ មនុស្ស​ទាក់​ទងគ្នា​ដោយ​ប្រើ​ប្រាស់​និមិត្ត​សញ្ញា​ ស្តែង​ចេញ​តាម​រយៈកាយ​វិការ​និង​ភាសា​ ដូច្នេះ​ហើយនិមិត្ត​សញ្ញា​បាន​សូន​របៀប​ដែល​មនុស្ស​​គិត​ ប្រាស្រ័យ​ទាក់​ទង​គ្នា មាន​អំនាចត្រួត​ត្រា​ឥរិយា​បថ​​មនុស្ស​​ ពោល​គឺ​ អំនាច​និមិត្តរូប​​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ប្រាស់​ដោយ​មនុស្ស​និង​មនុស្ស​ខ្លួន​ឯង​ព្រម​ឋិត​ក្រោម​អំនាច​នេះ​ ដើម្បី​ឱយ​អាច​​យល់​គ្នា​បានពេល​ធ្វើ​​អន្តរកម្ម​។ ការ​ធ្វើ​បាតុកម្ម​អហិង្សា​ ជា​ការ​ពិត​ គឺ​ជា​ការ​សំដែង​មតិ​ជា​​ក្រុម​តាម​រយៈ​​និមិត្ត​សញ្ញា​ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ដើម្បី​ទាក់​ទង​នឹងទស្សនិកជនឬ​ប្រជាជន​​ផ្សេង​ទៀត​។ ជា​ទួទៅ​ គេ​តវ៉ា​​ដោយ​ប្រើ​និមិត្ត​សញ្ញា​ទាំង​ឡាយធ្វើ​ជា​និមិត្ត​រូប​បាតុកម្ម​និង​ដើម្បី​តំណាង​មតិ​ប្រឆាំង​ ដូចជា​​លើក​បដា​ រុំ​ក្រណាត់​លើ​ក្បាល​ ពាក់​ផ្លាក​ គូរ​រូប​ តាំង​រូប​ថត​ សរសេរ​​លើ​ផ្លូវ​ ដោត​ផ្កា​​។ល។​ ទាំង​អស់​នេះ​សុទ្ធ​សឹង​ជា​សកម្ម​ភាព​និមិត្ត​សញ្ញា​ ដើម្បី​ឱយ​សាធារណជន​ស្គាល់​ជាមុន​សិន​និង​មាន​ឥទ្ធិ​ពល​មិន​អាច​មើល​ស្រាល​បាន​។ គេ​មិន​មែន​ប្រើ​សកម្មភាព​នេះ​ ដើម្បី​តែ​ជះ​ឥទ្ធិ​ពលលើ​ប្រជាជន​ដែល​នៅផ្នែក​ផ្សេងៗ​គ្នា​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ​ តែ​គឺដើម្បី​វាស់​ស្ទង់​ប្រតិកម្ម​របស់​ពួក​គេ​ដែរ​ ពិសេស​គឺ​ដើម្បី​ត្រៀម​ខ្លួន​រៀប​ចំ​​ប្រជាជន​ទាំង​នោះ​ឱយ​ចូល​រួម​តស៊ូ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​​។ ​​​ជា​ដំបូង​ សកម្មភាព​ជំទាស់​គេ​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​ឡើងក្នុង​ទំរង់​ជា​សកម្មភាព​សម្តែង​និមិត្ត​សញ្ញានិង​ការ​​មិន​សហការ​ទំហំ​​តូច​។ ឧ.​ ការ​ផ្តុំ​គ្នា​យកកម្រង​​ផ្កា​​ទៅ​ដោត​នៅ​ទី​ដែល​មាន​អត្ថន័យ​សំខាន់​ណា​មួយ ដូច​ជា​ទី​លាន​ប្រជាធិបតេយ្យ​​ ឬ​ប្រគល្ភ​ផ្កា​ឬ​ចំណី​បារី​ទឹក​ឱយ​កង​សន្តិសុខជា​អាទិ​។ ​ការ​ដុត​រូប​ឬ​មនុស្ស​ចម្បើង​សរសេរ​ឈ្មោះ​ជន​ផ្តាច់​ការ​ឬ​មេ​បញ្ជា​ការ​យោធា​ដែល​បញ្ជា​ឱយ​​បង្ក្រាប​ប្រជាជន​ស៊ីវិល,​ ការ​ផ្តុំគ្នា​ដេក​សំដិល​ឬ​ធ្វើ​ឱយ​ដូច​ជា​ពេល​ត្រូវ​គេ​បង្ក្រាប,​​ ការ​យក​​កាំ​ភ្លើង​ក្មេង​លេង​ឬ​កាំ​ភ្លើងបាញ់​ទឹក​ទៅ​ត​តាំង​នឹង​​កង​យោធា​រដ្ឋាភិបាល​, ការ​យក​សន្ទូច​ភ្ជាប់​ដោយ​នុយ​ជា​ក្រដាស់​ប្រាក់​ទៅ​ស្ទូច​ប៉ូលីស​ ដើម្បី​បញ្ឈឺ​ពួក​គេ​អំពី​ការ​បង្ក្រាប​ប្រជាជន​ដើម្បី​បាន​លុយ​, ការ​បង្កើត​ល្បែង​ប្រជាប្រិយ​លេង​ដែល​មាន​យក​និមិត្តរូប​​ជន​ផ្តាច់ការ​មក​បញ្ឈឺ ដូច​ជា​ ​​​លេង​បោះ​អង្គុញ​​ដែល​អង្គុញ​ទាំង​នោះ​មានសរសេរ​​ឈ្មោះមន្ត្រី​ពុក​រលួយ​, លេង​វាយ​ធុងសាំង​ដែល​បិត​មុខ​រូប​ថត​​មេ​ដឹក​នាំ​ផ្តាច់​ការដូច​នៅប្រទេស​​ស៊ែកប៊ី​, ការ​ដើរ​បិត​ផ្លាក​បាតុកម្ម​ប្រឆាំង​គ្រប់​ទី​កន្លែង​ នៅ​ផ្ទះ​​ប្រជាជន​​, បិត​រូប​ជន​ផ្តាច់ការរ​​លើ​កែប​ម៉ូតូ​, យក​រូប​ពួក​គេ​មក​ក្រាល​អង្គុយ​លើ​ឬជាន់​។ល។ ក្នុង​ករណី​មាន​លទ្ធ​ភាព គេ​អាច​នោះ​ពុម្ព​​សម្ភារៈប្រើ​ប្រាស់​ ឬ​សម្លៀក​​បំពាក់​ ​​​ ផ្លិត​ មួក​ អាវ​ កង​ដៃ​​​ ដែលភ្ជាប់​សារ​ រូប​ អត្ថន័យ​ និមិត្ត​សញ្ញា​បាតុកម្ម​ប្រឆាំង​នឹង​របប​ដឹក​នាំ​។

នៅ​ក្នុង​របប​ផ្តាច់​ការ​ ពេល​ខ្លះ​សូម្បី​តែ​សកម្ម​ភាព​តវ៉ា​បន្តិច​បន្តួច ​ដូច​ជា​ការ​បំពាក់​កម្រង​ផ្កា​ក៏​មាន​ការ​រិត​ត្បិត​ចាប់​ខ្លួន​និង​ការ​បង្ក្រាបដែរ​។ ​​ការ​បង្ក្រាបសកម្ម​ភាព​សន្តិ​ភាព​​ណា​មួយ​មិន​មែន​ជា​ការ​បង្ហាញ​សាច់​ដុំរបស់​រដ្ឋ​អំនាច​​​ទេ​ តែ​ជា​ការភិត​​ភ័យ​​អំពី​​អំនាច​ប្រជាជន​និង​បារម្ភ​ខ្លាច​កង​សន្តិសុខ​របស់​ខ្លួនទន់​ចិត្តទោរ​ទៅ​រក​​​ប្រជាជន​។ ការ​សរសេរ​លើក​បដា​ថា​ «ប៉ូ​លីស​អាច​វាយ​ប្រជាជន​ តែ​ប្រជាជន​មិន​វាយ​ប៉ូលីស​វិញ​ទេ​» «ពួក​យើង​គឺ​តែ​មួយ​ មិន​មែន​ជា​សត្រូវ​»​ «កង​កម្លាំង​សន្តិ​សុខ​ស៊ី​ប្រាក់​ខែ​ប្រជាជន​ ត្រូវ​ប្រជាជន​ការ​ពារ មិន​មែន​ការ​ពារ​ជន​ផ្តាច់​ការ​ទេ​​» ឬ​ការ​បង្កើត​ភាព​ស្និទ្ធ​ស្នាល​ ជូន​ទឹក​ នុំ​ចំណី​ ជជែក​គ្នា​លេង​ អាច​បន្ទន់​ចិត្ត​ពួកគេ​​ឱយ​មិនបង្ក្រាប​ឬ​ធ្វើ​ជា​បង្ក្រាប​ក្លែង​ក្លាយ​ ហើយ​មិន​យូរ​ទេ​ពួក​គេ​នឹង​ឈរ​ខាង​ប្រជាជន​វិញ​ ព្រោះពេល​ចលនា​ប្រជាជន​កើន​កុះ​ករ​ហើយ​ ​គ្មាន​ហេតុផល​អ្វី​ដែល​ពួក​គេ​ប្រឆាំង​នឹង​វាសនា​ប្រទេស​ជាតិ​ខ្លួន​ឯង​នោះ​ឡើយ​។ ការ​ទប់ស្កាត់​សកម្មភាព​បន្តិច​បន្តួច​របស់បាតុករ​​មិន​មែន​ធ្វើ​ឱយប្រជាជន​គិត​ថា​រដ្ឋាភិបាល​ធ្វើ​ត្រូវ​នោះ​ទេ​ តែ​នាំ​ឱយ​រដ្ឋាភិបាល​បាត់​បង់​ការ​គាំទ្រ​ពី​ប្រជាជន​ទៅ​វិញ​ទេ​ ពោល​គឺ​ ការរារាំង​ឬ​​បង្ក្រាប​សកម្ម​ភាព​បន្តិច​បន្តួច​បែប​នេះ​ពុំ​បាន​ទាក់​ទាញ​​ការ​គាំទ្រ​ពី​សាធារណជន​​ទេ​​។ ហេតុ​នេះ​​ហើយ​​ មិន​មែន​សកម្មភាពចែក​រំលែក​សេចក្តី​សុខ​សន្តិ​ភាព​​​ទាំង​អស់​ចេះ​តែ​ទទួល​បាន​ការ​ស្វាគមពីជន​ផ្តាច់​ការ​ឡើយ​ ប៉ុន្តែ​ឥទ្ធិ​ពល​របស់​វាទៅ​លើ​​ភាគី​ទី​បី​និង​ភ្នាក់​ងារ​បង្ក្រាប​គឺ​ប្រកបដោយ​​សា្មរតី​រួម​រួប​យល់​ចិត្ត​គ្នា​ មិន​មែន​ជា​ទង្វើ​អសារ​បង់​នោះ​ទេ​។